Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου 2012
Πώς τα μαθηματικά διαψεύδουν και τον κύριο Σαμαρά!
Βρισκόμενοι στην δίνη της οικονομικής κρίσης και με την υπερπληροφόρηση από τα μέσα ενημέρωσης στο μέγιστο, έχουμε ζαλιστεί από τις οικονομικές αναλύσεις, που αναλύουν το τάδε μέγεθος, την δείνα συνισταμένη.
Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που πολλές φορές δεν καταλαβαίνουμε τι θέλουν να πουν, σε σημείο που κοντεύουμε να ξεχάσουμε τα απλά μαθηματικά…
Γιατί όσο και αν προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν για το αντίθετο, τα οικονομικά θα έχουν πάντα ως βάση τα μαθηματικά!
Για πάμε λοιπόν…
Κλάσματα! Αν δεν κάνω λάθος τα διδαχθήκαμε περίπου στην τετάρτη δημοτικού, για να τα θυμηθούμε λίγο…
Κάθε κλάσμα της μορφής, α/β , όπου α και β φυσικοί αριθμοί, είναι το πηλίκο της διαίρεσης που έχει διαιρετέο τον αριθμητή α του κλάσματος και διαιρέτη, τον παρονομαστή β του κλάσματος.
Αν θελήσουμε να μειώσουμε αυτό το πηλίκο τι πρέπει να κάνουμε…;
Έχουμε τρεις επιλογές:
α) Να μειώσουμε τον αριθμητή
β) Να αυξήσουμε τον παρονομαστή
γ) Και τα δύο ταυτόχρονα
Απλά μαθηματικά που σίγουρα είναι ξεκάθαρα σε όλους μας. Για πάμε να τα εφαρμόσουμε στα πιο μπλεγμένα οικονομικά και να εξετάσουμε ένα παράδειγμα:
Δημοσιονομικό έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ
Δημοσιονομικό έλλειμμα είναι η διαφορά μεταξύ δημοσίων δαπανών και εσόδων (φόρων) μέσα σε ένα έτος.
Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) είναι η συνολική αξία όλων των τελικών αγαθών (υλικών και άυλων) που παράχθηκαν εντός της χώρας σε διάστημα ενός έτους, και μαθηματικά εκφράζεται με το άθροισμα της κατανάλωσης, των επενδύσεων, των δημοσίων δαπανών και των καθαρών εξαγωγών
Τέλος, όταν μιλάμε για έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ, δεν εννοούμε τίποτα άλλο πέρα από ένα κλάσμα όπου αριθμητής είναι το έλλειμμα και παρονομαστής είναι το ΑΕΠ.
Οι τελευταίες τρεις κυβερνήσεις στην Ελλάδα, Παπανδρεόυ, Παπαδήμου, Σαμαρά, κυνηγούν να μειώσουν αυτό το κλάσμα.
Με βάση όσα είπαμε παραπάνω τι δυνατότητες έχουν:
α) Είτε να μειώσουν τον αριθμητή, άρα να μειώσουν το έλλειμμα
β) είτε να αυξήσουν τον παρανομαστή, άρα να αυξήσουν το ΑΕΠ
γ) είτε και τα δύο ταυτόχρονα!
Τι έχουν επιλέξει μέχρι σήμερα να κάνουν με τις πολιτικές τους…;
Να μειώσουν τον αριθμητή του κλάσματος, και ξεκίνησαν να μειώνουν τις δημόσιες δαπάνες και να αυξάνουν τους φόρους.
Από τότε, από την μία μεριά εξαφανίζουν σιγά σιγά συντάξεις, εφάπαξ, μισθούς δημοσίων υπαλλήλών, δαπάνες για κράτος πρόνοιας, έχουν κάνει ουσιαστική παύση πληρωμών σε εγχώριους προμηθευτές του δημοσίου, χωρίς ποτέ όμως να μπουν σε μια διαδικασία εξορθολογισμού δαπανών καθώς είναι άπειρα ακόμα τα κρούσματα κακοδιαχείρισης!
Από την άλλη έχουν εξαπολύσει τέποια φορομπηχτική πολιτική, που είναι αναγκασμένοι πλέον σε αυτή τη χώρα ακόμα και όσοι διαβιούν κάτω από το όριο της φτώχιας να πληρώνουν φόρο!!
Τι κατάφεραν…;
Ουσιαστικά μια τρύπα στο νερό! Εξαθλίωσαν τον Έλληνα πολίτη, διέλυσαν κάθε σχέση του κράτους μαζί του, οδηγώντας στην απαξίωση το σύνολο της ελληνικής οικονομίας, καθώς είναι τέτοια η μείωση της κατανάλωσης, τέτοια η μείωση των επενδύσεων (κανείς δεν πρόκειται να επενδύσει σε μία χώρα ακόμα και με διαλυμένες εργασιακές σχέσεις, όπως έκαναν την Ελλάδα, όταν σε αυτή επικρατεί τέτοιο κακό οικονομικό κλίμα… δείτε και την Γερμανία για να καταλάβετε!) που το ΑΕΠ μειώνεται πλέον για πέμπτο χρόνο συνεχόμενα!!!
Έχουν κατορθώσει το ακατόρθωτο…
Με την τεράστια συρρίκνωση των εισοδημάτων, καθιστούν αδύνατη την πληρωμή των υπέρογκων φόρων, οδηγούμενοι με μαθηματική ακρίβεια στην μη περαιτέρω μείωση του ελλείμματος, ενώ με την συνεχιζόμενη μείωση του ΑΕΠ αυτό που θα καταφέρουν είναι σε σύντομο χρονικό διάστημα το κλάσμα να αυξηθεί ξανά και τότε θα είναι επιτακτική για μια ακόμα φορά η λήψη νέων μέτρων και ας ανακοίνωσε χθες ο κύριος Σαμαράς ότι αυτά θα είναι τα τελευταία!
Τα ίδια είχε πει και ο κύριος Παπανδρέου και από τότε άλλες δύο κυβερνήσεις πέρα από την δική του εξακολουθούν να παίρνουν για “τελευταία” φορά μέτρα!
ΥΓ. Σε επόμενες αναρτήσεις με βάση ότι είπαμε σήμερα θα δείξουμε τι πρέπει να γίνει, ώστε όχι μόνο να είναι όντως τα τελευταία μέτρα, αλλά και να αντιστραφούν οι επιδράσεις τους!!!
Αρκεί ένα δικό σου βήμα…
Ένα βήμα. Τόσο απέχουμε εσύ κι εγώ από την καλοσχεδιασμένη καταστροφή που μας ετοίμασαν. Μα, ένα βήμα μπορεί να γίνει και το ξεκίνημα για την λευτεριά μας. Προς τα πού θα βαδίσουμε το λοιπόν; Εκεί που μας πηγαίνουν ή εκεί που εμείς θέλουμε να πάμε;
Ένα βήμα. Τόσο χρειάζεται για να κινήσουμε να ξαναβρούμε το χαμόγελό μας, να ξαναβρούμε τα ιδανικά μας, να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Μόνο ένα βήμα μας χωρίζει από τον θάνατό μας, μόνο ένα βήμα μας ξαναδίνει τη ζωή που μας έκλεψαν…
Κάνε το βήμα και πάρε για όπλο σου μια προσευχή. Δικός σου ο δρόμος, δικός σου ο πόλεμος, δική σου και η χαρά της νίκης. Εσένα διάλεξε ο μισερός για να παλέψει και ξέρεις το γιατί. Και σε ετούτο τον πόλεμο η νίκη σε προσμένει. Και δεν θα είναι εύκολη, γιατί κανένας πόλεμος δεν είναι εύκολος.
Ένα βήμα. Σκέψου πόσο κοντά είσαι στο να σε βάλουν σε μια ανοιχτή φυλακή και να σου στερήσουν όλα εκείνα που σου χαρίστηκαν από τον Δημιουργό σου.
Ένα βήμα. Που αν το κάνεις θα δεις το χέρι Του να απλώνεται για να σε βοηθήσει. Θα δεις το μεγαλείο και το φως που παλεύουν οι δαίμονες ετούτοι να σου κρύψουν, για να σε συνθλίψουν με την δική σου θέληση…
Ένα μονάχα βήμα μπορεί να σε στείλει στο φως που αποζητάς και να σε λευτερώσει ή και να σε ρίξει στα σκοτάδια που οι βιαστές της λογικής, οι άρπαγες και υποχθόνιοι ετοίμαζαν χρόνια πολλά τώρα.
Κάνε το βήμα αυτό, για να σταθείς στα πόδια σου. Να σηκωθείς όρθιος και να τρέξεις, να απαιτήσεις να πάρεις πίσω όλα εκείνα που σου πήραν οι δαίμονες ετούτοι.
Ετούτο το βήμα, θα σου δώσει την περπατησιά εκείνη, που ετούτοι οι μισεροί τρέμουν.
Ετούτο το βήμα θα σου δώσει την λάμψη εκείνη, που θέλουν να σου κλέψουν.
Ετούτο το βήμα είναι η δική σου αρχή, για να ξεφύγεις από την μέγγενη του θανάτου που σου ετοιμάζουν…
Κάνε το βήμα και θα σκορπίσουν οι δαίμονες που γιόμισαν τον ουρανό και σε σκιάζουν, που κρύβουν το φως και φέρνουν το μαύρο στην ψυχή σου.
Κάνε το βήμα για να βρεις τον δρόμο εκείνο που ορίστηκες να διαβείς για να μπορέσεις να δοξάσεις και να δοξαστείς.
Κάνε το βήμα, λοιπόν. Σήκω όρθιος και ξεκίνα. Επιλέχθηκες επειδή δεν είσαι κιοτής. Επιλέχθηκες γιατί η ράτσα σου πάντα έκανε εκείνο το βήμα που οι καιροί απαιτούσαν. Αν δεν μπορείς, μέριασε, για να περάσουν οι γενναίοι. Κι εσύ δίπλα τους γίνε βοηθός τους στην μεγάλη μάχη που σιμώνει. Κι αν δεν μπορείς ούτε βοηθός τους να γίνεις, κάμε την προσευχή σου για εκείνους που θα βγούνε μπροστά για να παλέψουν στο όνομά Του και για την δική σου ψυχή. Γιατί, σε ετούτο τον πόλεμο θα παλέψουμε όχι για εκείνα που βλέπουμε, αλλά για όλα εκείνα που μόνο τα μάτια της ψυχής θωρούν.
Κάνε το βήμα και ξεκίνα για εκεί που εσύ θέλεις. Γιατί αν δεν το κάνεις, αν δεν ξεκινήσεις, θα μείνεις εδώ, χαμένος στα σκοτάδια που χτίζουν ολόγυρά σου, ηττημένος, επειδή δεν έδωσες ποτέ την μάχη για να λευτερωθείς.
O δρόμος ετούτος εσένα περιμένει.
Και θα τον περπατήσεις, είτε όρθιος είτε αλυσοδεμένος...
Ξεκίνα, λοιπόν και θά βρεις κι άλλους που θα σταθούν δίπλα σου σε ετούτο τον δρόμο...
Σκέψου πως σαν έρθει η στιγμή του μεγάλου αποχαιρετισμού, θα μπορείς να κοιτάξεις γύρω σου την κληρονομιά που σου δόθηκε και που την αφήνεις ανέγγιχτη και καλά προστατευμένη. Θα μπορείς να φύγεις ήσυχος πως στάθηκες όρθιος και δεν έχασες στον πόλεμο που επιλέχθηκες να ζήσεις.
Σε ετούτο τον πόλεμο με τους δαίμονές σου και με τους μισερούς δούλους του μαύρου, θα ξέρεις πως και αν λύγισες στο τέλος νίκησες και η κληρονομιά σου θα στέκει πια στα χέρια εκείνων που έρχονται.
Έτσι, θα μπορέσεις ήρεμα να τους πεις πως μπορούν να κοιτάξουν ολόγυρα και να δουν όσα τους ανήκουν, όλα εκείνα για τα οποία πάλεψες και κράτησες για τους επόμενους, που έρχονται μετά από εσένα…
"Φαρμακωμένα" άλογα κορυφαίοι πολιτικοί και επιχειρηματίες!
"Φαρμακωμένα" άλογα- στα δυσδιάκριτα όρια της ψυχασθένειας- είναι πολλοί από τους κορυφαίους Έλληνες πολιτικούς και επιχειρηματίες.
Κοινό σημείο όλων οι δυο τρεις πολλοί γνωστοί γιατροί που τους παρέχουν τις συνταγές.
Οι γιατροί-εγκέφαλοι δίνουν ραπόρτο κατευθείαν σε συγκεκριμένα κέντρα του εξωτερικού. Ακόμη και ο απλός τηλεθεατής μπορεί να διακρίνει ποια είναι τα φαρμακωμένα άλογα από τον τρόπο που μιλάνε και κοιτάζουν την κάμερα.
Πράγματι, σε πολλές περιπτώσεις, οι τύχες της χώρας βρίσκονται στα χέρια φαρμακωμένων αλόγων.
Πολύ γνωστός επιχειρηματίας που ζει μόνος του στο αχανές σπίτι αν δεν πάρει το κοκτέηλ δεν μπορεί να λειτουργήσει.
Όταν επιχείρησε να το κόψει άρχισαν να τον ζώνουν οι φοβίες σαν μαύρα φίδια και πέρασε πολλές μέρες σε γνωστή κλινική για να συνέλθει.
Κυκλωμένη από παντού είναι αυτή η χώρα που μοιάζει με πλαστική σακούλα σκουπιδιών που το κορδόνι αρχίζει να της σφίγγει τον λαιμό πριν την πετάξουν στον ωκεανό.
Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΥΠΕΡΤΡΟΦΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Η κρίση χρέους στην Ελλάδα επανέφερε με δραματικό τρόπο στο προσκήνιο τη συζήτηση για το μέγεθος και τις δαπάνες του δημοσίου στη χώρας μας.
Οι μόνιμοι επικριτές του δημοσίου και λάτρεις του Μνημονίου ισχυρίζονται πως, για τη χρεωκοπία της Ελλάδας, φταίει ο «τεράστιος» δημόσιος τομέας. Μάλιστα, ορισμένοι παπαγάλοι στα επιχειρηματικά συγκροτήματα που ελέγχουν τα ΜΜΕ, λένε ότι η Ελλάδα είναι το τελευταίο κομμουνιστικό κράτος της Ευρώπης…
Ας εξετάσουμε την αλήθεια των ισχυρισμών τους.
Μέγεθος δημοσίου
Ας δούμε τα στοιχεία του ΔΝΤ για το «υπερμεγέθες» ελληνικό δημόσιο, σε όρους δαπανών γενικής κυβέρνησης ως ποσοστό του ΑΕΠ. Όλων των δαπανών. Ακόμα και αυτών της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους (τόκοι και χρεολύσια). Στις δαπάνες αυτές περιλαμβάνονται όλες οι πληρωμές της χώρας μας: Μισθοί, συντάξεις, επιδόματα, δημόσια έργα, δαπάνες υγείας, παιδείας κλπ κλπ. Επίσης, όλες οι οικονομικές στηρίξεις σε ιδιώτες, τράπεζες, κοινωνικές ομάδες. Εμπεριέχονται ο τεράστιος δημόσιος τομέας, η αλόγιστη σπατάλη, η κακοδιαχείριση, οι προμήθειες κλπ κλπ, και γενικά όλη η παθογένεια του ελληνικού δημοσίου.
Πόσο είναι αυτό το «τεράστιο» μέγεθος; Επιλέγουμε στοιχεία έτους 2010 (τελευταία διαθέσιμα).
Δαπάνες γενικής κυβέρνησης (% του ΑΕΠ): Υψηλότερες παγκοσμίως [Πηγή]
Παρατηρούμε, πως το μέγεθος του ελληνικού δημοσίου βρίσκεται λίγο κάτω από το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και της Ευρωζώνης, ενώ υπολείπεται από πολλές από τις πλέον ανεπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες. Την ίδια συγκριτική εικόνα (με μικροδιαφορές στα ποσοστά των χωρών) δίνουν και τα αντίστοιχα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (τα οποία μπορείτε να δείτεεδώ). Παρατηρούμε μάλιστα πως η εικόνα αυτή ισχύει, όχι μόνο για το 2010, αλλά για τουλάχιστον δύο δεκαετίες για τις οποίες υπάρχουν στοιχεία.
Παρατηρώντας μάλιστα τα στοιχεία πιο προσεκτικά, βλέπουμε πως, κατά κανόνα, όσο πιο ανεπτυγμένη είναι μια οικονομία τόσο μεγαλύτερο κράτος διαθέτει. Σε χώρες όπως η Δανία, η Φινλανδία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Αυστρία, η Σουηδία, η Βρετανία, η Ολλανδία, το δημόσιο έχει μεγαλύτερη παρουσία στην οικονομία απ’ ότι στην Ελλάδα. Μήπως και αυτές οι χώρες είναι κομμουνιστικές και δεν το ξέρουν; Κι αν για την κρίση και το χρέος φταίει το «μεγάλο» κράτος, τότε γιατί αυτές οι χώρες δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα χρεωκοπίας όπως η Ελλάδα;
Στον αντίποδα, στο διάγραμμα που ακολουθεί, βλέπουμε τις χώρες που βρίσκονται στο κάτω άκρο της λίστας του ΔΝΤ, με τους μικρότερους δημοσίους τομείς (παγκοσμίως). Τι παρατηρούμε;
Δαπάνες γενικής κυβέρνησης (% του ΑΕΠ): Χαμηλότερες παγκοσμίως [Πηγή]
Πρατηρούμε πως οι χώρες που έχουν (συγκριτικά) μικρό δημόσιο τομέα είναι, όλως τυχαίως, τριτοκοσμικές, υποανάπτυκτες χώρες. Με ασθενείς παρασιτικές οικονομίες, χαμηλό βιωτικό επίπεδο, υψηλή ανεργία, τεράστια επίπεδα φτώχειας και διαφθοράς, αποσαθρωμένες κοινωνικά, ασταθείς πολιτικά και έντονα ελγχόμενες.
Είναι τα «οικονομικά θαύματα» του νεοφιλελευθερισμού, που συρρίκνωσαν δραστικά το δημόσιο τομέα και παραδόθηκαν στην λεγόμενη «ελευθερία» των αγορών και των πολυεθνικών, για χάρη της μεγαλύτερης ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας… Και κατέληξαν έρμαια της διεθνούς μαφίας των πολυεθνικών και του «μονοπωλιακού» καπιταλισμού.
Τα ευρήματα αυτά δεν είναι ούτε καινούργια ούτε τυχαία. Απλά τα παρουσιάζουμε διότι η ακατάπαυστη πολυετής προπαγάνδα μας έχει κάνει να ξεχνάμε τα αυτονόητα. Το κόστος των υπηρεσιών που μπορεί να προσφέρει η συγκεντρωτική ισχύς ενός κράτους στους πολίτες του, είναι σαφώς χαμηλότερο από το κόστος που πληρώνουν οι ίδιοι οι πολίτες αν αγοράζουν ο καθένας ξεχωριστά τις υπηρεσίες αυτές από μόνοι τους.
Στις χώρες με αδύναμο δημόσιο τομέα, τα ολιγοπωλιακά καρτελ και τα defacto ιδιωτικά μονοπώλια αυξάνουν σημαντικά το κόστος ζωής. Γι’ αυτό και στις χώρες αυτές, είναι πολύ συνηθέστερο (αν όχι κανόνας) το φαινόμενο της επικράτησης των πολυεθνικών επί των (εκλεγμένων ή μη κυβερνήσεων) και της μονοπώλησης του συνόλου σχεδόν της οικονομίας από αυτές.
Επιλεκτική σπατάλη
Είναι γεγονός ότι το δημόσιο στην Ελλάδα είναι διεφθαρμένο και σπάταλο. Αλλά δεν ειναι ούτε μεγαλύτερο, ούτε περισσότερο σπάταλο, απ’ ότι στα υπόλοιπα ανεπτυγμένα κράτη της Ευρώπης. Για την ακρίβεια, το ελληνικό δημόσιο είναι «επιλεκτικά» σπάταλο. Ενώ διαθέτει, τις χαμηλότερες δαπάνες, ως % του ΑΕΠ, για κοινωνικές παροχές (υγεία, παιδεία, κοινωνική προστασία), ξοδεύει ταυτόχρονα πολύ παραπάνω από τις ανεπτυγμένες χώρες της Ε.Ε. για κρατικές προμήθειες.
Ας δούμε τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις εν λόγω δαπάνες. Επιλέγουμε, σκοπίμως, στοιχεία έτους 2009, όπου δεν είχαν ξεκινήσει ακόμα οι περικοπές των κοινωνικών δαπανών, για να αποφύγουμε την υποψία ευνοϊκού δείγματος.
Κοινωνικές δαπάνες γενικής κυβέρνησης (% του ΑΕΠ) [Πηγή]
Δαπάνες προμηθειών γενικής κυβέρνησης (% του ΑΕΠ) [Πηγή] 
Βλέπουμε δηλαδή πως το ελληνικό δημόσιο ξοδεύει ιδιαίτερα επιλεκτικά και όχι προς όφελος της ελληνικής κοινωνίας. Όταν πρόκειται για διαπλεκόμενους κρατικοδίαιτους προμηθευτές και επιχειρηματίες (ντόπιους και ξένους, βλ. Siemens, Daimler, Ferrostaal κλπ) το ελληνικό δημόσιο είναι σπάταλο όσο εκεί που δεν παίρνει. Όταν όμως πρόκειται για τις βασικές κοινωνικές ανάγκες των πολιτών, τότε συμβαίνει πάντα το δημόσιο ταμείο να μην επαρκεί…
Αλλά αυτό δεν οφείλεται ούτε στο μέγεθός του, ούτε στις δαπάνες για δημόσιες παροχές.
Επιμύθιο
Ο ισχυρισμός περί «υπερτροφικού» ελληνικού κράτους είναι απλά ένας μύθος, μια κοινοτοπία που δεν στηρίζεται στα πραγματικά δεδομένα. Ένας μύθος που εξυπηρετεί συγκεκριμένα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα.
Ο μύθος αυτός δεν προέκυψε από την σημερινή κρίση. Καλλιεργείται επί δεκαετίες τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, στα πλαίσια της ιδεολογίας της «απελευθέρωσης» των αγορών και της ιδιωτικοποίησης κάθε οικονομικής δραστηριότητας με δραστική συρρίκνωση του δημοσίου τομέα, που σήμερα επιχειρείται και στη χώρα μας.
Πρόκειται για το ανώτερο στάδιο της αγοραιοποίησης της οικονομίας, δηλ. το στάδιο όπου η κρατική παρουσία και οι έλεγχοι πάνω στις αγορές ελαχιστοποιούνται, (αν όχι καταργούνται ολοσχερώς), με στόχο (δήθεν) τη μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητα… αλλά πραγματικό στόχο την απόλυτη κυριαρχία μονοπωλιακών πολυεθνικών συμφερόντων που (μ’ αυτά κι αυτά) έφθασαν σήμερα να ελέγχουν την παγκόσμια παραγωγή και εμπόριο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)