“Χοντραίνει” το παιχνίδι Ρωσίας – Αμερικής με φόντο την ΑΟΖ | ANTINEWS

Τη στιγμή που σέρνεται διαρκώς το γαϊτάνι “έρχεται δεν έρχεται ο Πούτιν στο Άγιο Όρος το Πάσχα“, με αποτέλεσμα να αποπροσανατολίζεται η κοινή γνώμη, εντονότατες διεργασίες συντελούνται σε Αθήνα και Μόσχα γύρω από τις επενδύσεις που θέλουν να κάνουν οι Ρώσοι στην Ελλάδα. Ειδικότερα, στην Αθήνα έφτασε χτες και θα φύγει σήμερα, ο Ιγκορ Γιουσούπωφ, σύμβουλος επί ενεργειακών θεμάτων του Πούτιν και επικεφαλής της μεγάλης εταιρείας Energy.
Την ίδια στιγμή στη Μόσχα βρίσκεται ο επικεφαλής του ελληνικού Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων, Μητρόπουλος, όπου διεξάγει σειρά επαφών επίσης με αντικείμενο τις σχεδιαζόμενες ρωσικές επενδύσεις στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες πάντως, κατά τη διάρκεια συνάντησης που είχε ο κ.Γιουσούπωφ με μέλη του ΔΣ του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων, κάποια εξ’ αυτών φέρονται να του είπαν ότι οι ρωσικές προτάσεις για την αγορά μετοχών της Δημόσιας Επιχειρήσης Φυσικού Αερίου είναι … προβληματικές. Κάτι που, εμμέσως πλήν σαφώς, σημαίνει ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για συμμετοχή στην εξαγορά.
Να σημειωθεί ότι ενδιαφέρον για τη ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ έχουν επιδείξει οι ρωσικές εταιρείες Energy, Gazprom και Syntez. Εντονότατη πάντως, είναι η φημολογίοα, σύμφωνα με την οποία οι Αμερικανοί δεν επιθυμούν την είσοδο των Ρώσων στην Ελλάδα και ειδικά στο νευραλγικής σημασίας χώρο της ενέργειας.
Να σημειωθεί ότι την περασμένη εβδομάδα διεξάχθηκε η

Ο Πούτιν ξεσκεπάζει την Νέα Τάξη Πραγμάτων!

Η ΥΠΕΡΦΙΑΛΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ

Δυστυχώς, τα προβλήματα της Ελλάδας δεν είναι κυρίως οικονομικά, ενώ ένοχος για τα δεινά της δεν είναι μόνο η ανεπάρκεια ή/και η ανικανότητα των πολιτικών της - αφού η χώρα μας υπέφερε ανέκαθεν από ξενομανείς, αδύναμους «Δούρειους Ίππους» στο εσωτερικό της

“Τον τελευταίο αιώνα το μεγαλύτερο μέρος των βιομηχανικών χωρών του πλανήτη βυθίστηκε τέσσερις συνολικά φορές σε σοβαρότατες οικονομικές υφέσεις μεγάλης διάρκειας, οι οποίες διακρίνονταν από μία αυξανόμενη, δύσκολα διαχειρίσιμη ανεργία: οι Η.Π.Α. τη δεκαετία του 1930, η δυτική ανεπτυγμένη Ευρώπη το ίδιο χρονικό διάστημα, η δυτική Ευρώπη ξανά τη δεκαετία του 1980 και, τέλος, η Ιαπωνία μετά το 1990. Δύο από τις οικονομικές καταρρεύσεις, αυτή της Ευρώπης το 1980 και της Ιαπωνίας το 1990, σκέπασαν εκ των προτέρων, με τη μακρόχρονη και οδυνηρή σκιά τους, τη μελλοντική ανάπτυξη της οικονομίας – εμποδίζοντας την ομαλή διαδικασία εξυγίανσης.

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις διαπιστώνεται πως όταν η Ευρώπη ή η Ιαπωνία επιστρέφουν σε πορεία ανάπτυξης, ανάλογη της επικρατούσας πριν από την εκάστοτε ύφεση, το επιτυγχάνουν μετά από αρκετές δεκαετίες – εάν φυσικά τα καταφέρουν. Η βασική αιτία αυτής της «συμπεριφοράς» είναι οι «παρεμβάσεις» στην ελεύθερη αγορά, με τις οποίες εμποδίζεται η «δημιουργική καταστροφή» - η ολοκληρωτική κατάρρευση δηλαδή του παλαιού, έτσι ώστε να λειτουργήσει το νέο σε καινούργιες βάσεις.       

Όσον αφορά την Ιαπωνία το 1990, δεν κατάφερε ακόμη να επιστρέψει στην ομαλότητα, αφού δεν ξέφυγε από τη βαθιά ύφεση. Στην περίπτωση δε της Ευρώπης, στο τέλος της δεκαετίας του 1930, δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα επακολουθούσε, εάν η οικονομική κρίση δεν είχε τοποθετηθεί στο περιθώριο, από την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Πολωνία και τη μετατροπή της ηπείρου σε ένα αιματηρό πεδίο μάχης”.             

  

Ανάλυση

Η Ευρώπη ευρίσκεται αντιμέτωπη, αφενός με το μονοπωλιακό καπιταλισμό των Η.Π.Α., ο οποίος έχει στη διάθεση του πανίσχυρα «επιθετικά όπλα» (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, εταιρείες αξιολόγησης, ΜΜΕ, Wall Street, hedge funds κλπ.),αφετέρου με τον απολυταρχικό καπιταλισμό, ο οποίος επικρατεί σε πολλές από τις παραγωγικά ισχυρές, «ασύμμετρα» αναπτυσσόμενες χώρες του πλανήτη (Κίνα κλπ.).

Βαλκανικό Τόξο και ΑΟΖ !!!

Οι κινήσεις των κρατών στη σκακιέρα και η δειλία των Ελλήνων πολιτικών!

 

Τα δεδομένα αλλάζουν, σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά και σε περιφερειακό, αν και για να υποστηρίξουμε ότι αυτή η παγκόσμια αλλαγή είναι προς το συμφέρον μας, θα πρέπει κάποιοι στην Αθήνα να δουλέψουν και να διαπραγματευτούν σωστά, έγκαιρα και αποφασιστικά. Η συζήτηση περί καθορισμού των ΑΟΖ, με τις χώρες που μας περιβάλουν, και η προοπτική έναρξης ερευνών για φυσικό αέριο και πετρέλαιο, στο Ιόνιο, στην Κρήτη και στο Αιγαίο,έχει αρχίσει να “ανοίγει”, δεν μπορώ να πώ, ότι μου δίνεται η αίσθηση σοβαρής προετοιμασίας, για να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τα εμπόδια που η Άγκυρα προσπαθεί να θέσει. Και αυτό αφορά, και στη διπλωματική αλλά και στη στρατιωτική μας προετοιμασία. Αυτήν την στιγμή τόσο από βορρά όσο και απο ανατολάς, υφιστάμεθα απειλές ώς χώρα, οι οποίες αφορούν την Εθνική μας κυριαρχία αλλά και τα ζωτικά συμφέροντα του Έθνους μας στην ευρύτερη περιοχή μας. Η μεθοδευμένη και στοχευμένη πολιτική των Τούρκων, σε ότι αφορά την αποδυνάμωση της “παρουσίας” της χώρας μας, στον σχηματοποιημένο πλέον "χώρο" της άμεσης επιρροής αυτής της πολιτικής, περιλαμβάνει τα βαλκάνια, την Μικρά Ασία, και την Ν.Α. Μεσόγειο. Η Τουρκία διαμορφώνει μεθοδικά, “συσχετισμούς” και “επιρροές” στόν “βαλκανικο-μεσογειακό χώρο” , οι οποίες την ευνοούν άμεσα ή βραχυπρόθεσμα, τέτοιους συσχετισμούς, και κατά αυτόν τον τρόπο, ούτως ώστε να αποτελούν εργαλείο “πίεσης” στην Ελλάδα, την μοναδική, σοβαρά, ανταγωνίστρια χώρα στον χώρο του Αιγαίου και της Ν.Α Μεσογείου.

ΧΡΕΟΚΟΠΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΕΙΣ

ΧΡΕΟΚΟΠΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΕΙΣ: Η πτώχευση της Ελλάδας, οι αγωγές των ιδιωτών αποταμιευτών, οι διαγραφές χρεών της Ρωσίας, της Ουκρανίας, του Πακιστάν, του Ισημερινού, της Αργεντινής και της Ουρουγουάης, ο εγκλωβισμός στο ευρώ, καθώς επίσης η ελπίδα μας για το μέλλον

“Ο προϋπολογισμός θα πρέπει ξανά να ισοσκελισθεί, τα ταμεία του κράτους θα πρέπει να γεμίσουν, το δημόσιο χρέος οφείλει να μειωθεί, ενώ η αλαζονεία των δημοσίων υπαλλήλων πρέπει να περιορισθεί και να ελεγχθεί – εάν επιθυμούμε να μην χρεοκοπήσει η Ρώμη” (Μάρκος Τύλλιος Κικέρων, 106-43 πχ).  

“Η μοναδική μας προστασία απέναντι στις τοκογλυφικές αγορές και τα πολυεθνικά μονοπώλια είναι η Πολιτική. Η μοναδική μας προστασία απέναντι στους πολιτικούς είναι οι ενεργοί, υπεύθυνοι και σωστά ενημερωμένοι Πολίτες - οι οποίοι ψηφίζουν οι ίδιοι τους νόμους, ελέγχουν το δημόσιο και καθορίζουν την κυβερνητική Πολιτική, με την εγκαθίδρυση της άμεσης Δημοκρατίας. Άλλωστε, «η εμπιστοσύνη είναι καλή, αλλά ο έλεγχος ακόμη καλύτερος» (2012 μχ)”.    

Ανάλυση

Αυτό που ουσιαστικά διαφοροποιεί μία μεγάλη οικονομική κρίση, όπως αυτές της Βραζιλίας, της Τουρκίας κλπ., από τη χρεοκοπία κάποιας χώρας, δεν είναι άλλο από την αναδιάρθρωση χρεών, η οποία συχνά την ακολουθεί. Δηλαδή, αυτού καθαυτού η εισβολή του ΔΝΤ σε ένα κράτος, με όλα όσα δεινά τη συνοδεύουν (υποταγή στο δόγμα του νεοφιλελευθερισμού,«καταστολή» του κοινωνικού κράτους, λεηλασία του δημοσίου και ιδιωτικού πλούτου για την εξόφληση των κρατικών οφειλών, καταστροφή της μεσαίας τάξης, καταδίκη στη χρεοκοπία χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, εξαθλίωση των μαζών κλπ.), δεν είναι συνώνυμη με την πτώχευση – ενώ η διαγραφή οφειλών χαρακτηρίζει την επίσημη χρεοκοπία,όπου φυσικά δεν πτωχεύει το κράτος, αλλά οι Πολίτες του (αφού αυτοί καλούνται να αποπληρώσουν το δημόσιο χρέος, μέσω της μείωσης των μισθών, του περιορισμού των συντάξεων, της επιβολής ειδικών φόρων, της κατάρρευσης των κοινωνικών παροχών κλπ.).

Στα πλαίσια αυτά, η πρόσφατη εγκληματική συμφωνία διαγραφής (PSI), η οποία υπεγράφη από το μεγαλύτερο μέρος των βουλευτών της χώρας μας, αφενός μεν επισημοποίησε τη χρεοκοπία της, αφετέρου δεν έλυσε τα βασικά οικονομικά της προβλήματα – αφού το δημόσιο χρέος, παρά το μέγεθος της μείωσης του, συνεχίζει να μην είναι βιώσιμο, αν και οι λύσεις ήταν πανεύκολες. Η βασική αιτία είναι το ότι τα «μέτρα» (μνημόνια), τα οποία επιβλήθηκαν, ενδυναμώνουν συνεχώς την ύφεση στην Ελλάδα – ενώ χωρίς ανάπτυξη είναι αδύνατον να οδηγηθούμε στην έξοδο από την κρίση  (γεγονός που επιβεβαιώνουν και οι αγορές, αφού τα spreads ανεβαίνουν ξανά, ξεπερνώντας τις 1.800 μ.β.).   

Ανήθικα παιχνίδια από ανίκανους πολιτικάντες στην πλάτη του λαού

Πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ανακουφίστηκαν ακούγοντας την είδηση ότι και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο -μετά την Ευρωπαϊκή Ενωση- συμφώνησε να εγκρίνει τα νέα δάνεια για τη χώρα μας, που αυξάνουν το χρέος σε ασύλληπτα ύψη. Με μία απλή αριθμητική και ανάλυση είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποπληρωθούν. Ανακουφίστηκαν επειδή είχαν πειστεί ότι η χρεωκοπία ήταν προ των πυλών και επειδή οι πάντες την έχουν ταυτίσει με εικόνες από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.


Υπάρχουν, βεβαίως, και αρκετοί που δεν πείστηκαν από το παιγνίδι των εκβιασμών και των απειλών, που εκπορεύθηκαν από τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον και αναπαρήχθησαν στην Αθήνα. Οι κινδυνολόγοι ανέφεραν πως αν δεν υποκύψουμε στις ορέξεις της Τρόϊκας, η Ελλάδα θα χαθεί. Και πριν αρχίσετε την κριτική, να μου επιτρέψετε να σας υπενθυμίσω πως όλοι αυτοί ΔΕΝ πείθονται, διότι θυμούνται ότι οι εκβιασμοί και οι απειλές ήταν οι ίδιοι ακριβώς και τους μήνες πριν ο κ. Γιώργος Παπανδρέου οδηγήσει την Ελλάδα στα γρανάζια του μηχανισμού της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Και επειδή σιγά-σιγά ανοίγουν στόματα και ο λαός πληροφορείται ότι στην πλάτη του παίχθηκαν ανήθικα παιγνίδια από ανόητους πολιτικάντηδες, δικαιολογημένα πολλοί άνθρωποι είναι πολύ δύσκολο να πειστούν.


Το βράδυ της Πέμπτης συνάντησα στο Barcode (στην L Street) -στέκι διεθνών διπλωματών και υπαλλήλων του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας- Ελληνοαμερικανό τραπεζίτη, τον οποίο έχω κατατάξει στην κατηγορία αυτών που ανακουφίστηκαν από την απόφαση του Δ.Σ. του Ταμείου. Αυτός είχε και ένα λόγο παραπάνω, διότι γνώριζε πως όλη την εβδομάδα παίχθηκε πολλές φορές η τύχη του νέου προγράμματος, διότι το ΔΝΤ αποφασίζει με βάση το Καταστατικό, ενώ οι Ευρωπαίοι μπορούν να λάβουν μία πολιτική απόφαση και να μην δώσουν λογαριασμό σε κανένα.


Κατέθεσα τις αμφιβολίες μου, και ο τραπεζίτης -αδίστακτος και σκληρός- μου πέταξε με τρόπο«απαξιωτικό» ότι «παρασύρομαι από τον Μπατίστα». Τί εστί Μπατίστα; θα αναρωτηθείτε, αν και μερικοί πιστεύω ότι ακούσατε να αναφέρω το όνομα του επανηλειμμένα στο δελτίο του Mega. Ο Paulo Nogueira Batista είναι ο επικεφαλής της έδρας της Βραζιλίας στο Δ.Σ. του ΔΝΤ, ο οποίος φωνάζει από τον Μάϊο του 2010 ότι το φάρμακο που επιλέχθηκε για την Ελλάδα προκαλεί θάνατο, δεν προσφέρει ζωή. Αντέτεινα ότι οι αμφιβολίες προέρχονται από ένα άνθρωπο, ο οποίος τυγχάνει να είναι μέσα στο ΔΝΤ και να γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τα τεκταινόμενα, αφού κρατά στα χέρια του όλα τα έγγραφα -όλα ανεξαιρέτως- που αφορούν την Ελλάδα. Δεν είναι ο μόνος. Πολλοί οικονομολόγοι και αναλυτές σε όλο τον κόσμο αμφισβητούν τους «μάγους» των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον, με τρόπο πολύ πειστικό. Και θα προσέφερε μεγάλη υπηρεσία στη χώρα και τον λαό, αυτός που θα μπορούσε να έφερνε αντιμέτωπους τους επικεφαλείς της Τρόϊκας με τους δύσπιστους οικονομολόγους και αναλυτές.


Ο Μπατίστα, ο οποίος αποτελεί το «μαύρο πρόβατο» του ΔΝΤ, αλλά είναι επιλογή του πρώην και της νυν προέδρου της Βραζιλίας, υποστηρίζει το αυτονόητο και δεν πείθεται από τους οικονομολόγους του Ταμείου. Οπως παρουσιάζει την κατάσταση φαίνεται πως δεν βγαίνουν οι αριθμοί. Στο τέλος της ημέρας πρόκειται για απλά μαθηματικά. Πιστεύει ότι το νέο πρόγραμμα «μας δίνει μία ανάσα» αλλά δεν έχει μεταβάλει τις προοπτικές της Ελλάδας. Και προειδοποιεί ότι η χώρα μας εισήλθε σε άνευ προηγουμένου ύφεση που είναι αδύνατον να ανατραπεί.


Το 2004, όταν τηλεθεατές του Mega ή αναγνώστες του Έθνους ζητούσαν τη γνώμη του για το φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν, τους απαντούσα: «Διαβάστε το και ελάτε να συζητήσουμε». Οσοι το έπραξαν -και ήταν αρκετοί- είχαν φρίξει. Την ίδια απάντηση δίνω και τώρα σε όσους προσπαθούν να εκμαιεύσουν τη γνώμη μου για τη νέα δανειακή σύμβαση: «Διαβάστε την»... Μην ασχοληθείτε με το είδος των μέτρων που θα επιβληθούν, διότι και αυτή η κυβέρνηση και η επόμενη θα τα αποδεχθούν, αν και γνωρίζουν πως δεν μπορούν να τα εφαρμόσουν. Σταθείτε στα σημεία της έκθεσης για το νέο«κούρεμα» και την πιθανότητα εξόδου από την Ευρωζώνη εάν η Ελλάδα δεν υλοποιήσει ένα πρόγραμμα, που με πρόχειρους υπολογισμούς δεν μπορούν να εφαρμόσουν τα πλείστα κράτη της Ευρώπης, τα οποία έχουν πολύ λιγότερα προβλήματα από την Ελλάδα.


Οταν ξεκίνησα να αναφέρομαι στο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, τον Ιούνιο του 2011 -πουπροκάλεσε την αήθη επίθεση του κ. Παπακωνσταντίνου- δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από χρηματιστή μεγάλης αμερικανικής τράπεζας. Δεν έκρυψε τα λόγια του: «Όταν οι Γερμανοί διασφαλίσουν τις τράπεζες τους, θα γίνει το «κούρεμα» και θα είναι γενναίο». Είχε δίκιο…


Πολύ φοβάμαι πως όταν οι μεγάλοι της Ευρωζώνης διασφαλιστούν από αυτό που η έκθεση του ΔΝΤ χαρακτηρίζει «μεγάλο κόστος» για τις χώρες που συμμετέχουν στο Ευρώ, θα αφήσουν τη χώρα μας να πέσει στο κενό. Αν αυτό συνέβαινε τον Μάϊο του 2010 ή και μέχρι τα μέσα του 2011, το κόστος για την Ελλάδα και τους υπόλοιπους θα ήταν πολύ μικρότερο, επειδή η χρεωκοπία θα γινόταν μέσα στην Ευρωζώνη…

Σε αδιέξοδο με το... καλημέρα το νέο Μνημόνιο!

Διά στόματος όλων των αρμόδιων παραγόντων της Ευρώπης και του ΔΝΤ επιβεβαιώθηκε αυτή την εβδομάδα ο πανικός που επικρατεί για την επιταχυνόμενη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, που απειλεί να τινάξει στον αέρα με... το καλημέρα και το νέο Μνημόνιο. Όλοι τώρα σπεύδουν να λάβουν μέτρα για την ανάπτυξη, αλλά το ίδιο το Μνημόνιο, με τις τρομακτικές αστοχίες του, εγγυάται ότι ουδείς σοβαρός επενδυτής θα πλησιάσει την Ελλάδα!

Tο «Π» είχε επισημάνει από καιρό ότι αυτό που τρομάζει πλέον όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά και όλους τους διεθνείς συντελεστές της «διάσωσης» της Ελλάδας είναι η κατάρρευση της πραγματικής οικονομίας της Ελλάδας με απειλητικά γρήγορους και ολοένα επιταχυνόμενους ρυθμούς, και αυτό επιβεβαιώνουν όλες οι δημόσιες τοποθετήσεις που ακούστηκαν τις τελευταίες ημέρες, στον απόηχο των άστοχων πανηγυρισμών για την έκβαση του PSI.

Όλοι όσοι κρατούν στα χέρια τους πραγματικά το πηδάλιο της ελληνικής οικονομίας (η κυβέρνηση δεν περιλαμβάνεται σε αυτούς, γιατί έχει χάσει προ πολλού τον πραγματικό έλεγχο της οικονομικής πολιτικής...) καταλήγουν στη διαπίστωση ότι η ύφεση είναι η μεγαλύτερη απειλή για την Ελλάδα: Το τόνισε ο Χ. Ράιχενμπαχ, το υπογράμμισε ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, το αναγνώρισαν το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Όλοι συμφωνούν στην ανάγκη λήψης άμεσων μέτρων, ιδιαίτερα για την αναθέρμανση των επενδύσεων, καθώς ιδιώτες αναλυτές, όπως αυτή την εβδομάδα οι αναλυτές της Ernst & Young, διατυπώνουν εξαιρετικά απαισιόδοξες προβλέψεις για την ύφεση φέτος, κάνοντας λόγο για συρρίκνωση πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που περιμένουν η κυβέρνηση και η «τρόικα».

ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ , ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΟ PSI

Γιατί τόσες πολλές παραιτήσεις τραπεζικών στελεχών σε όλο τον κόσμο; Πάμε για το μεγάλο μπαμ;

Του Brandon Turbeville για το ιστολόγιο Αctivist Post

Στις 6 Μαρτίου 2012, έγραψα ένα άρθρο με τίτλο, "Μήπως οι διαδοχικές παραιτήσεις από τράπεζες σημαίνουν ότι άρχισε η διαδικασία 'εκκαθάρισης'; " στο οποίο σχολίασα το πρωτόγνωρο φαινόμενο των μαζικών παραιτήσεων στελεχών τραπεζώνσε διάφορες χώρες του κόσμου. Όταν δημοσιεύτηκε το άρθρο, ο αριθμός των παραιτήσεων είχε φτάσει τις 122.

Την εβδομάδα που μας πέρασε γίναμε όλοι μάρτυρες άλλης μιας παραίτησης τραπεζικού "υψηλού προφίλ", όταν ένα στέλεχος της Goldman Sachs πήρε το καπέλο του και έφυγε με τυμπανοκρουσίες, εξαπολύοντας πυρά κατά της διαβόητης τράπεζας που τον είχε προσλάβει, αλλά και εναντίον της χρηματοπιστωτικής "βιομηχανίας" γενικότερα, μέσω μιας ευρέως δημοσιοποιημένης επιστολής παραίτησης που δημοσίευσε πρώτη η εφημερίδαNew York Times. Ως αποτέλεσμα του δριμύτατου κατηγορητηρίου του Greg Smith εναντίον της "κουλτούρας της απληστίας" της Goldman Sachs, η εταιρεία έχασεπάνω από 2 δισεκατομμύρια δολάρια στην αγορά μετοχών λόγω της δυσφήμισης που της έγινε.

ΑΝΑΠΤΥΞΗ, Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΛΥΣΗ: Στην Ελλάδα σήμερα καίγονται χρήματα, οργιάζει η ανεργία, βυθίζεται στα χρέη το δημόσιο και καταδικάζονται χιλιάδες επιχειρήσεις στη χρεοκοπία – γεγονός που σημαίνει ότι, βιώνουμε μία δεύτερη αποικιοκρατική εποχή, με θύμα την εθνική μας κυριαρχία

“Η υπερβολικά υψηλή ανεργία είναι ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ύφεσης – της αδυναμίας ανάπτυξης δηλαδή ενός κράτους. Μόνιμη ή προσωρινή, επιδεινούμενη ή όχι, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ανεργία αποτελούσε πάντοτε μάστιγα – ενώ η δυνατότητα εξάλειψης της ήταν ανέκαθεν μέρος των ισχυρισμών περί της (δήθεν) ανωτερότητας τουκομμουνιστικού καθεστώτος.  (J.Schumpeter).

Ο κοινωνικός καπιταλισμός, η μικτή οικονομία καλύτερα, (στην οποία οι κοινωφελείς, οι στρατηγικές και οι κερδοφόρες μονοπωλιακές επιχειρήσεις ανήκουν στο κράτος, ενώ όλες οι υπόλοιπες στους ιδιώτες), σε συνθήκες ήρεμης ανάπτυξης και σε «περιβάλλον» άμεσης δημοκρατίας, όπου οι Πολίτες συμμετέχουν μέσω δημοψηφισμάτων τόσο στις αποφάσεις, όσο και στον έλεγχο του κράτους, μπορεί να εγγυηθεί την καταπολέμηση της ανεργίας – όπως επίσης τη δίκαιη αναδιανομή των εισοδημάτων και την ελευθερία.  

Αντίθετα το άκρο αντίθετο του κομμουνισμού, ο νεοφιλελευθερισμός, σύμφωνα με τον οποίο όλες οι επιχειρήσεις πρέπει να ανήκουν στους ιδιώτες (με αποτέλεσμα να μετατρέπονται σε τεράστιες γραφειοκρατικές οργανώσεις «μονοπωλιακής μορφής» εις βάρος της ελεύθερης αγοράς και της ατομικής πρωτοβουλίας), δεν μπορεί να εγγυηθεί τίποτα - πόσο μάλλον όταν επιβάλει μια πολιτική λιτότητας στις εισοδηματικά ασθενέστερες τάξεις, σε συνθήκες ύφεσης, η οποία συνήθως εκβάλλει σε μεγάλες αναταραχές, σε κοινωνικές εξεγέρσεις, στην αύξηση της εγκληματικότητας, στην αναβίωση δικτατορικών καθεστώτων κλπ.  

Ανάλυση

Ο επικήδειος της αριθμομηχανής

Όσοι ζουν από τους αριθμούς μπορούν εξίσου εύκολα να χαθούν εξαιτίας τους. Και είναι τρομακτική η ιδέα ότι ο επικήδειος θα γραφτεί από μια αριθμομηχανή.

George Goodman - The Money Game (1986)

Ποιο είναι το δόγμα με τους περισσότερους πιστούς ακολούθους σε ολόκληρο τον κόσμο; Όχι, δεν πρόκειται για κάποια Ιουδαϊκή ή Ινδουιστική θρησκεία, αλλά για το δόγμα του χρήματος.

Όλοι μας, από την παιδική ηλικία ακόμη, κατηχούμαστε στην πανταχού παρούσα ύπαρξη του, στη χρήση του, στην απόλυτη ισχύ του. Και όπως σε κάθε δόγμα, κατηχούμαστε να μην ερευνούμε ούτε το πως δημιουργείται, ούτε το τι πραγματικά αντιπροσωπεύει. Πίσω από την ακατάληπτη αργκό των οικονομικών εγχειριδίων, εύκολα συγχέεται και κρύβεται η πραγματική φύση του χρήματος σήμερα.

Το χρήμα δημιουργήθηκε ως ένα μέσο διευκόλυνσης των εμπορικών συναλλαγών. Ήταν ένας κοινά αποδεκτός φορέας αξίας και απλώς υποκαθιστούσε στις δοσοληψίες κάποιο άλλο υπαρκτό αγαθό. Επομένως, τα χρήματα που κυκλοφορούσαν είχαν 1:1 αναλογία με την παραγωγή μιας οικονομίας. Κάθε χρηματική μονάδα αντιστοιχούσε σε ένα φυσικό μέγεθος, που ιστορικά στις περισσότερες κοινωνίες ήταν μια ποσότητα χρυσού.

Η φύση του χρήματος άλλαξε όταν τέθηκε σε ευρεία εφαρμογή το τραπεζικό μοντέλο του κλασματικού αποθεματικού (fractional reserve). Σύμφωνα με αυτό το σύστημα, μια τράπεζα μπορεί να δανείσει ένα ποσό πολλαπλάσιο από αυτό που έχει διαθέσιμο ως καταθέσεις. Το ποσοστό αυτό ανέρχεται συνήθως σήμερα στο 9:1. Ας δούμε ένα παράδειγμα.

Ο σωστός χάρτης της Ελληνικής AOZ

1. Εισαγωγή

Με βάση τα άρθρα 55-57 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας από τα Ηνωμένα Εθνη το 1982, η έννοια της υφαλοκρηπίδας υπερκεράσεται από την έννοια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (Exclusive Economic Zone), γνωστής εν συντομία και ως ΑΟΖ. Στη σχετική ψηφοφορία που έγινε στις 30 Απριλίου 1982 στη Νέα Υόρκη για τη νέα Σύμβαση, 130 κράτη ψήφισαν υπέρ, τέσσερα κατά και 17 τήρησαν αποχή. Μέχρι το τέλος του 2008 επικύρωσαν τη Σύμβαση 157 χώρες, μεταξύ των οποίων η Κύπρος (12 Δεκεμβρίου 1988) και η Ελλάδα (21 Ιουλίου 1995). Αξίζει να σημειωθεί ότι η Τουρκία και η Βενεζουέλα αρνήθηκαν να υπογράψουν τη Σύμβαση λόγω της ΑΟΖ, επειδή και τα δύο αυτά κράτη έχουν μπροστά τους νησιά που δεν τους ανήκουν και έτσι εκ των πραγμάτων έχουν περιορισμένη ΑΟΖ.

Ως ΑΟΖ ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της αιγιαλίτιδας ζώνης περιοχή σε πλάτος μεχρι 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης και εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα σε θέματα που έχουν σχέση με την εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πηγών ζώντων ή μη των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας.

Αιγιαλίτιδα Ζώνη είναι η ζώνη θάλασσας η παρακείµενη στην ακτή, πέραν από την ξηρά και τα εσωτερικά χωρικά ύδατα, πάνω στην οποία το κράτος ασκεί πλήρη κυριαρχία. Η κυριαρχία αυτή εκτείνεται στον εναέριο χώρο πάνω από την αιγιαλίτιδα ζώνη, όπως και στο βυθό και στο υπέδαφος. Το πλάτος της ζώνης αυτής μπορεί να είναι μέχρι 12 ναυτικά μίλια και μπορεί να ορισθεί απο το κάθε παράκτιο κράτος μονομερώς.

Το παράκτιο κράτος µπορεί  να καθορίσει µια Συνορεύουσα Ζώνη παρακείµενη στην Αιγιαλίτιδα Ζώνη, που να εκτείνεται µέχρι 24 Ναυτικά µίλια από την ακτή και στη ζώνη αυτή µπορεί να ασκεί τον αναγκαίο έλεγχο για την πρόληψη και τιµωρία σε ότι αφορά σε παραβάσεις τελωνείων, υγειονοµικές παραβάσεις ή οικονοµικούς πρόσφυγες (Άρθρο 33 της Σύµβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας).

Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ρητά (Αρθρο 121, παράγραφο 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα ενός νησιού καθορίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζονται και για τις ηπειρωτικές περιοχές.

Πέραν της ΑΟΖ, στην λεγόμενη Ανοιχτή Θάλασσα υπάρχει ελευθερία ναυσιπλοΐας και αεροπλοΐας και υπό ορισµένους όρους, επιστημονικής έρευνας, αλιείας, κατασκευής εγκαταστάσεων και διακαλωδίωσης. Οσον αφορά τον Διεθνή Βυθό, αυτός περιλαμβάνει το βυθό και το έδαφος πέραν των ορίων της ΑΟΖ.

2. H Ελληνική Αιγιαλίτιδα Ζώνη και το Τουρκικό ¨casus belli¨

ΕΥΡΩΠΗ, ΤΟ ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ: Η Ελλάδα στο επίκεντρο μίας φανταστικής ιστορίας συνωμοσίας, στην οποία συμμετέχουν οι Η.Π.Α. και η Γερμανία, με στόχο την απόκρυψη των προβλημάτων τους, καθώς επίσης την ηγεμονία της πλουσιότερης ηπείρου του πλανήτη

“Η θεωρία της συνωμοσίας στην κοινωνία είναι η άποψη ότι, η εξήγηση ενός κοινωνικού φαινομένου συνίσταται στην ανακάλυψη των ανθρώπων ή των ομάδων, οι οποίοι ενδιαφέρονται να συμβεί αυτό το φαινόμενο – ενώ το έχουν σχεδιάσει και συνωμοτήσει για να το προκαλέσουν. Η άποψη αυτή πηγάζει από τη αντίληψη πως, οτιδήποτε συμβαίνει στην κοινωνία (ιδιαίτερα, φαινόμενα όπως ο πόλεμος, η ανεργία, η φτώχεια και οι διάφορες ελλείψεις – καταστάσεις που κατά κανόνα όλοι οι άνθρωποι απεχθάνονται), αποτελεί αποτέλεσμα άμεσου σχεδίου ορισμένων ισχυρών ανθρώπων ή ομάδων” (K.Popper)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1950 οι Η.Π.Α., με τη βοήθεια των μυστικών υπηρεσιών τους, δημιουργούν μία οργάνωση, η οποία προβλέπει αφενός μεν την εκμετάλλευση της τεράστιας αγοράς της Ευρώπης σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης, αφετέρου τη διάλυση της, σε τυχόν εποχή μεγάλης οικονομικής κρίσης – ενώ διευκολύνουν το γερμανικό οικονομικό θαύμα, λόγω της θέσης της Γερμανίας, καθώς επίσης των «υπηρεσιών» της, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου.

Την βοηθούν λοιπόν το 1953 (επίσημη χρεοκοπία της) να επιτύχει τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους των χρεών της, την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των υπολοίπων με ιδανικές συνθήκες (χαμηλό επιτόκιο, δόσεις ίσες με το 4% των εξαγωγών της), την επαναβιομηχανοποίηση της (σχέδιο Marshall), καθώς επίσης τη μη πληρωμή των πολεμικών επανορθώσεων, σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες – με την επιφύλαξη της «επαναδιαπραγμάτευσης» των αποζημιώσεων, στην περίπτωση μίας ενδεχόμενης ένωσης της με την Ανατολική πλευρά της.

Προς το τέλος τώρα του 1970 εμφανίζεται στην Ελλάδα ένας εκπαιδευμένος στις Η.Π.Α. χαρισματικός πολιτικός ηγέτης, ο οποίος διαφθείρει ένα σχετικά μεγάλο μέρος του πληθυσμού – εθίζοντας το στην άμετρη κατανάλωση, στην ιδιοτελή ψήφο, στα χρέη και στην εύκολη ζωή. Αυξάνει τους μισθούς χωρίς κανένα κριτήριο παραγωγικότητας, διογκώνει τις κρατικές δαπάνες, καθώς επίσης τα ελλείμματα και διορίζει μία στρατιά ανεπαρκών δημοσίων υπαλλήλων - οι οποίοι στελεχώνουν μία «λεγεώνα», πιστή στις εντολές του αρχηγού της.

Τα έμπιστα μέλη της «λεγεώνας» τοποθετούνται σε καίριες θέσεις, οι οποίες εξασφαλίζουν στο κόμμα εξουσίας τη συνεχή επανεκλογή του – με την αδιαφανή χρηματοδότηση του να στηρίζεται στην υπόγεια διαπλοκή, καθώς επίσης στη διαφθορά. Μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας εξακοντίζεται στα ύψη – από μηδενική σχεδόν αφετηρία. Μέχρι τότε, οι χρεοκοπίες της Ελλάδας ήταν το αποτέλεσμα των συνεχών «πολέμων» για τη διατήρηση της ανεξαρτησίας της – ενώ καμία χώρα δεν είχε εξευτελίσει ποτέ τους πολίτες της, οι οποίοι ζούσαν πάντοτε μέσα στα πλαίσια των οικονομικών δυνατοτήτων τους.

Την ίδια εποχή, τα παιδιά του Σικάγου παίρνουν τα ηνία της πολιτικής στις Η.Π.Α., ιδιωτικοποιώντας σχεδόν όλες τις κερδοφόρες κρατικές δραστηριότητες. Στις υπόλοιπες χώρες του πλανήτη, στις οποίες δραστηριοποιείται επεκτατικά η υπερδύναμη, τοποθετούνται κατά προτίμηση σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, με τη συμμετοχή εκπαιδευμένων στις Η.Π.Α. οικονομολόγων – επειδή αυτές μπορούν να εφαρμόζουν ευκολότερα τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, έχοντας μεταξύ άλλων τον έλεγχο των εργατικών συνδικάτων.              

Αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η τότε Δ. Γερμανία υποχρεώνεται από τη Γαλλία να συμμετέχει στη μελλοντική δημιουργία της Ευρωζώνης, στο κοινό νόμισμα καλύτερα (ευρώ), πριν ακόμη της επιτραπεί η ένωση της με την Α. Γερμανία. Οι Γάλλοι κυρίως θεωρούν ότι, το κοινό νόμισμα θα αποτελούσε ισχυρή προστασία τους απέναντι στις ανέκαθεν επεκτατικές τάσεις της Γερμανίας - ενώ υπέφεραν κατά κανόνα από το ισχυρό νόμισμα (μάρκο) της γείτονας χώρας.

Τέλος η Ελλάδα, αρχές του 2000, πριν ακόμη καταφέρει δηλαδή να γίνει ισότιμο μέλος της Ευρωζώνης, αναζητάει λύσεις για την «παραποίηση» κάποιων «λογιστικών στοιχείων» της - τα οποία θα μείωναν το δημόσιο χρέος της, με τη βοήθεια της δημιουργικής λογιστικής. Η Ελληνίδα υπεύθυνος της Goldman Sachs στο Λονδίνο, διαπιστώνοντας έκπληκτη τις τεράστιες αδυναμίες της στατιστικής υπηρεσίας της Ευρωζώνης, καθώς επίσης όλων των υπολοίπων ελεγκτικών μηχανισμών της ΕΕ, δημιουργεί ένα προϊόν (swap), το οποίο επιτρέπει την απόκρυψη ενός μέρους των χρεών της Ελλάδας – μία εξαιρετικά κερδοφόρα τοποθέτηση για τον εργοδότη της, αφού μεταφέρονται χρέη στο μέλλον, με πολύ υψηλά επιτόκια.    

Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ Η.Π.Α.

Η εκπαίδευση τον 5ο αιώνα π.Χ. – Ο δάσκαλος στα κλασικά χρόνια!

Γράφει η Φωτεινή Ζέρβα, δασκάλα

Ορόσημο για τον παγκόσμιο πολιτισμό και ειδικότερα για την εκπαίδευση αποτελεί ο 5ος π.Χ. αιώνας της κλασικής Ελλάδας. Στην αρχαία Αθήνα καθιερώνεται ένα εκπαιδευτικό σύστημα με βασικές συνιστώσες τις γραμματικές γνώσεις, τη μουσική αγωγή και τη γύμναση του σώματος, που αποτελεί τη βάση της εκπαίδευσης μέχρι σήμερα, ενώ η εισαγωγή του παιδιού στις ηθικές αξίες ξεκινούσε από το οικείο περιβάλλον. Ο σκοπός της αγωγής ήταν η ελεύθερη ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας, η αρμονική και τέλεια ανάπτυξη σώματος και πνεύματος. Σημαντικό ρόλο σ’ αυτή την προσπάθεια για την καλλιέργεια των παιδιών έχουν οι δάσκαλοι, που εξειδικεύουν τον τρόπο και το περιεχόμενο της διδασκαλίας, με αποκορύφωμα την εκπαιδευτική αντίληψη των μεγάλων φιλοσόφων.

Όπως αναφέρει ο Πλάτωνας: «Στην Αθήνα, οι άνθρωποι με φροντίδα και επιμέλεια διδάσκουν και νουθετούν τα παιδιά. Πρώτα πρώτα η τροφός, η μητέρα, ο παιδαγωγός και ο ίδιος ο πατέρας φροντίζουν πως θα γίνει καλό παιδί, διδάσκοντάς του το δίκαιο και το άδικο, το ωραίο και το άσχημο.

Ύστερα απ’ αυτά, όταν τα παιδιά φτάσουν στην κατάλληλη ηλικία, οι γονείς τα στέλνουν στα σπίτια των δασκάλων, όπου οι γραμματιστές φροντίζουν να μάθουν γραφή και ανάγνωση, οι κιθαριστές με το να διδάσκουν λύρα τα κάνουν πιο εκλεπτυσμένα και προσπαθούν να εξοικειώσουν την ψυχή τους με το ρυθμό και την αρμονία. Ακόμα τα παιδιά συχνάζουν στα γυμναστήρια και τις παλαίστρες, όπου οι παιδοτρίβες κάνουν τα σώματά τους πιο δυνατά για να μην αναγκάζονται να δειλιάζουν εξαιτίας της κακής σωματικής κατάστασης.» [1].

Οι Αθηναίοι φρόντιζαν ώστε η παιδευτική επίδραση προς τους νέους να ασκείται και στην κοινωνική ζωή, μέσα από τις θρησκευτικές τελετές και γιορτές, στις οποίες οι νέοι συμμετείχαν ενεργά χορεύοντας και ψάλλοντας. Εξάλλου, το θέατρο, οι αγώνες, τα μνημεία τέχνης, όλα συνδυάζονταν για να προσδώσουν και να εντυπώσουν στους νέους την αίσθηση της τάξης και της ωραιότητας.

Το ευρώ δεν είναι… ενιαίο νόμισμα όπως όλοι νομίζουμε…

του Βασίλη Βιλιάρδου.

Προσέξτε τις πονηριές των “Αγορών” και των ισχυρών Κρατών του πλανήτη και τι είδους παιχνίδια παίζουν σε βάρος της Κοινωνίας. Τα ευρώ που κυκλοφορούν δεν είναι ενιαία, ούτε τυπώνονται στην ΕΚΤ και διανέμονται στα Κράτη Μέλη. Τα τυπώνουν τα Κράτη μόνα τους κάτω από την Εποπτεία της ΕΚΤ, σύμφωνα με το μέγεθος της Οικονομίας τους και μόνον όταν η Οικονομία του κάθε Κράτους Μέλους Αναπτύσσεται! Όταν ένα κράτος μέλος, όπως είναι η Ελλάδα βρίσκεται συνεχώς σε ύφεση, δεν έχει κανένα δικαίωμα να τυπώνει τα δικά της Ευρώ τα οποία, βέβαια, είναι κωδικοποιημένα κατά Κράτος για να ξεχωρίζουν! Το κάθε χαρτονόμισμα έχει μπροστά από τον αριθμό σειράς και ένα γράμμα. Αυτό υποδηλώνει τον εκδότη του τραπεζογραμματίου. Της Γερμανίας τα ευρώ, έχουν μπροστά από τον αριθμό σειράς του κάθε χαρτονομίσματος το (Χ), η Αυστρία το (Ν), το ΗΒ το (J), η Γαλλία το (U), η Φιλανδία το (L), η Ολλανδία το (P) κ.ο.κ. Μας λένε ότι είμαστε όλοι στο ευρώ, άρα ούτε και “αυτούς” (τους Ευρωπαίους) τους συμφέρει να μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε. Μόνο που τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Δεν είμαστε όλοι στο ίδιο ευρώ, όσο και αν αυτό δεν είναι ευρέως γνωστό για ευνόητους λόγους. Η κοινή ευρωπαϊκή νομισματική μονάδα έχει ως εκδότες τις κεντρικές τράπεζες των κρατών-μελών της Ευρωζώνης. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η πληροφορία έχει κρατηθεί στο σκοτάδι. Οι πολιτικές και νομισματικές αρχές δεν θέλουν να την γνωρίζετε. Παρατηρήστε δε, ότι το γράμμα-σύμβολο κάθε χώρας δεν έχει την παραμικρή σχέση με το όνομά της. Δηλαδή, γιατί η Γαλλία να μην είχε το (F) (France) αντί για το (U) που δεν λέει τίποτα. Ομοίως για τη Γερμανία το (G) για Germany αντί για το (X). Είναι προφανές ότι κάποιοι δεν θέλουν να ξέρουμε τι έχουμε μέσα στο πορτοφόλι μας. Γιατί όμως; Η απάντηση είναι απλή.


Κάντε μια δοκιμή. Ας κάνουμε μια ανάληψη 1.000 ευρώ από 1 ATM. Τσεκάρετε τους κωδικούς των χαρτονομισμάτων. Θα δείτε ότι σχεδόν όλοι είναι από άλλες χώρες. Ελάχιστα θα είναι τα ελληνικά, αν υπάρχουν καθόλου. Κυρίως θα βρείτε γερμανικά και ιταλικά ευρώ. Τι σημαίνει αυτό; Ότι κινούμαστε και ζούμε με ξένα χρήματα, δανεικά από άλλες χώρες. Αν δεν υπήρχε αυτό το οιονεί συνάλλαγμα, αντί για 1.000, θα είχαμε 100 στην τσέπη μας. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε χρεοκοπήσει. Οριστικά και αμετάκλητα. Γιατί, για να τυπωθούν νέα ελληνικά ευρώ πρέπει η οικονομία να αναπτύσσεται (ενώ εμείς είμαστε σε συνεχή ύφεση) ή η ανταγωνιστικότητα προϊόντων και υπηρεσιών να κάνει άλματα (σ.σ: σενάριο επιστημονικής φαντασίας για εμάς)…

Η σημασία που έχει ο κωδικός σε κάθε χαρτονόμισμα είναι απλή. Σε τυχόν διάσπαση της Ευρωζώνης, τα ευρώ θα μετατραπούν στο αντίστοιχο, παλιό εθνικό νόμισμα. Οι τραπεζικοί λογαριασμοί θα έχουν ήδη μετατραπεί, εκείνη την Παρασκευή απόγευμα που θα μας ανακοινωθεί το μαντάτο. Σε εμάς εννοείται, με μια υποτίμηση τουλάχιστον 50%, γιατί η νέα δραχμή θα πρέπει να απηχεί και την τρέχουσα κατάσταση της οικονομίας (500-600 δρχ./1 ευρώ). Αυτό λέγεται και ληστεία της μεσαίας τάξης. Οι Γερμανοί για παράδειγμα θα δεχτούν για μετατροπή σε μάρκα, στο νέο ισχυρό νόμισμα της Ευρώπης, μόνο όσα ευρώ έχουν το X μπροστά. Τα άλλα χάσανε. Δυστυχώς με τους πολιτικούς που έχουμε μπλέξει, κάποια στιγμή θα καταφέρουν και το αδιανόητο.

Να μας “πετάξουν” έξω από την Ευρωζώνη και το Ευρώ!