Tριάντα χρόνια από τη χρεοκοπία του Μεξικού, η Ελλάδα πρέπει να σπάσει αυτό το σαδιστικό σπιράλ του χρέους

Την ώρα που οι ηγέτες της Ελλάδας πληρώνουν την τελευταία δόση πολλών δισεκατομμυρίων για το χρέος τους, καλό θα ήταν να σημειώσουν την επέτειο ενός γεγονότος εξαιρετικής σημασίας και απήχησης.
Στις 20 Αυγούστου 1982, το Μεξικό κήρυξε στάση πληρωμών - κηρύσσοντας έτσι χρεοκοπία επί των τεράστιων χρεών του. Παρά το γεγονός πως τα χρέη σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής είχαν προκαλέσει βάσανα για αρκετά χρόνια, εκείνη ήταν η στιγμή που οι ηγέτες της Δύσης πιέστηκαν να αντιμετωπίσουν αυτό που μετά ονομάστηκε "Τρίτη Παγκόσμια Κρίση Χρέους".

Το Μεξικό χρωστούσε περισσότερο από 50 δισ. δολάρια, 90% των οποίων σε ξένους ιδιώτες δανειστές - κυρίως από τις τράπεζες των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας και της Βρετανίας. Αυτές οι τράπεζες προσέφεραν απεριόριστα δάνεια τη δεκαετία του 1970 χρησιμοποιώντας τα κέρδη που είχαν καταθέσει σε αυτές οι πετρελαιοπαραγωγοί χώρες από την έκρηξη των τιμών. Η αμερικανική υπερκατανάλωση, ιδιαίτερα στον Πόλεμο του Βιετνάμ, ανακυκλώθηκε υπό μορφήν χρέους προς τον υπόλοιπο κόσμο και για να επιτευχθεί αυτό διαλύθηκαν και οι έλεγχοι στις διεθνείς μετακινήσεις χρημάτων.

Ακριβώς όπως η κρίση που διανύουμε τώρα, τα τραπεζικά δάνεια σε χώρες του Τρίτου Κόσμου έτειναν να οργανώνονται μέσω κοινοπραξιών, δηλαδή τα έκαναν ένα πακέτο και μετά τα δάνειζαν ως ένα. Αυτή η ομαδοποίηση σήμαινε πως πολλές τράπεζες δεν ένιωθαν πως χρειάζεται να προχωρήσουν σε δικές τους εκτιμήσεις κινδύνου. Τέσσερις εκ των 15 μεγαλύτερων δανειστών της Λατινικής Αμερικής μέχρι το 1982, ήταν οι εξής βρετανικές τράπεζες: Lloyds, Midland, Barclays και η Natwest. Στους Αμερικάνους δανειστές συμπεριλαμβάνονταν οι Citicorp, Bank of America και η Chase Manhattan.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ έστησε την παγίδα, προχωρώντας σε μια δραματική αύξηση των επιτοκίων, με σκοπό να σώσει τις τράπεζές της από τον πληθωρισμό. Τα κόστη αυτής της κίνησης τα μετέφεραν στις χώρες του Τρίτου Κόσμου όπως το Μεξικό. Δύο χρόνια αργότερα, το μοιραίο συνέβη.

Τώρα οι αμερικανικές και οι βρετανικές τράπεζες αντιμετώπισαν μια κρίση. Αν τα δάνεια από το Μεξικό και από τις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής δεν είχαν πληρωθεί, θα μπορούσαν να έχουν πτωχεύσει. Οι τράπεζες σταμάτησαν να δανείζουν τη Λατινική Αμερική, οδηγώντας τις περισσότερες χώρες κοντά στη χρεοκοπία και χειραγώγησαν τις ΗΠΑ για να τις καθαρίσουν από το πρόβλημά τους. Οι ΗΠΑ ανταποκρίθηκαν, βάζοντας το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και αργότερα την Παγκόσμια Τράπεζα να προσφέρουν πακέτα διάσωσης στις κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής.

Το 1982 το ΔΝΤ δάνεισε στο Μεξικό 4 δισ. δολάρια, τα οποία έφυγαν άμεσα από τη χώρα για να πληρώσουν τις τράπεζες της Δύσης - πρόκειται για μια τέλεια απεικόνιση αυτού που συμβαίνει σήμερα με τα λεγόμενα πακέτα διάσωσης στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης σήμερα. Την ίδια ώρα, το ΔΝΤ επέμενε να επιβάλει στο Μεξικό ριζοσπαστική λιτότητα και φιλελευθεροποίηση. Υπήρξαν περικοπές σε κάθε τομέα κυβερνητικής δαπάνης.

Η οικονομία κατέρρευσε και τελμάτωσε, πολλές βιομηχανίες έκλεισαν και χάθηκαν τουλάχιστον 800.000 θέσεις εργασίας στο σύνολο. Μέχρι το 1989, η μεξικανική οικονομία παρέμενε 11% μικρότερη από το 1981. Ωστόσο, το χρέος διπλασιάστηκε από το 30% του ΑΕΠ το 1982 στο 60% μέχρι το 1987.

Η ίδια ιστορία επαναλαμβανόταν ανά τη Λατινική Αμερική. Το 1990 οι οικονομίες της Λατινικής Αμερικής ήταν κατά μέσο όρο 8% μικρότερες από ό,τι ήταν το 1980 και ο αριθμός των ανθρώπων που ζούσαν σε συνθήκες φτώχειας αυξήθηκε από τα 144 εκατ. στα 211 εκατ. Ο Κολομβιανός πρώην υπουργός Οικονομικών Χοσέ Αντόνιο Οκάμπο αποκαλεί τα πακέτα διάσωσης "έναν άριστο τρόπο επίλυσης της αμερικανικής τραπεζικής κρίσης και έναν απαίσιο τρόπο επίλυσης της λατινοαμερικάνικης κρίσης χρέους".

Στο μεταξύ, το εξωτερικό χρέος υπερδιπλασιάστηκε (από έναν μέσο όρο 17% το 1982 στο 44% μέχρι το 1988). Όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα σήμερα, τα πακέτα διάσωσης δεν είχαν καμία σχέση με τα μακροπρόθεσμα βιώσιμα οικονομικά - διέσωζαν μόνο τους απερίσκεπτους δανειστές που το είχαν παρακάνει.

Στην πραγματικότητα, οι τράπεζες σταδιακά μείωσαν τη "λογιστική αξία" τού πόσο θεωρούσαν πως κόστιζαν τα χρέη, ακόμη και όταν αυτά αποπληρώνονταν. Τους επετράπη να περάσουν αυτές τις θεωρητικές απώλειες ως συμψηφισμό κερδών για φορολογικούς λόγους, μειώνοντας σημαντικά το σύνολο των φόρων που καλούνταν να πληρώσουν οι βρετανικές και οι αμερικανικές τράπεζες. Μόνο το 1987, η Barclays, η Midland, η Lloyds και η Natwest έλαβαν φοροαπαλλαγές σε μορφή επιδόματος ύψους 1,75 δισ. δολ. Στη συνέχεια, ο επικεφαλής της καμπάνιας "Πόλεμος στις Ανάγκες" κατηγόρησε την κυβέρνηση Θάτσερ πως "συντάχθηκε με τις τράπεζες, μεταθέτοντας το βάρος της αποπληρωμής στους φορολογούμενους".

Οι πολιτικές διάσωσης και λιτότητας συνέχισαν να ακολουθούνται ανά τον κόσμο τα χρόνια που ακολούθησαν τη λατινοαμερικάνικη καταστροφή. Η εμπειρία αυτή οδήγησε δεκάδες χώρες σε δύο χαμένες δεκαετίες ανάπτυξης και ενθρόνισαν τους χρηματιστές νέους ως τους νέους αφέντες του σύμπαντος.

Σήμερα, η Ελλάδα όπως και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, μπορούν να μάθουν από την εμπειρία της Λατινικής Αμερικής από τη δεκαετία του 1980. Τότε, όπως τώρα, τα χρήματα της διάσωσης χρησιμοποιούνταν για να αποπληρώσουν... απερίσκεπτες τράπεζες, ενώ η λιτότητα εξυπηρέτησε μόνο τη συρρίκνωση των οικονομιών και αύξησε το σχετικό μέγεθος του χρέους. Από το 2010 το δημόσιο χρέος έχει αυξηθεί από το 118% επί του ΑΕΠ στο 150% το 2012. Η οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά 15% από την αρχή του 2010 και η ανεργία έχει φτάσει το 19%.

Η επανάληψη τέτοιων αποτυχημένων πολιτικών είναι περισσότερο από απροσεξία. Το μέλλον της οικονομίας της Ευρώπης, και της παγκόσμιας οικονομίας τελικά, θα κριθεί από τη μάχη ανάμεσα στους οικονομικούς αφέντες από τη μία και τους λαούς των υπερχρεωμένων κρατών της Ευρώπης από την άλλη - με πρώτη την Ελλάδα. Είτε θα πάρουμε πίσω τον έλεγχο της οικονομίας μας από τις τράπεζες, είτε θα βαθύνουμε ένα οικονομικό πείραμα το οποίο είχε ανυπολόγιστο κόστος στις ζωές και τις μοίρες εκατομμυρίων ανθρώπων.

Του Νικ Ντίαρντεν


Ο Νικ Ντίαρντεν είναι διευθυντής της Jubilee Debt Campaign 
To άρθρο είναι δημοσιευμένο στο New 

Πηγή: Tριάντα χρόνια από τη χρεοκοπία του Μεξικού, η Ελλάδα πρέπει να σπάσει αυτό το σαδιστικό σπιράλ του χρέους - RAMNOUSIA 

Ο Καπιταλισμός είναι νεκρός. Ο “νέος παγκόσμιος βασιλιάς” λέγεται Πιστωτισμός!

Ο οικονομολόγος, συγγραφέας και χρηματιστής στη Μπανγκόγκ Richard Duncan περιγράφει στο καινούργιο του βιβλίο πώς τελικά ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που εδώ και καιρό είναι νεκρό, ενώ έχει αντικατασταθεί από ένα νέο οικονομικό σύστημα που το ονομάζει «Πιστωτισμό» ή «Κρεντιτισμό».

Για την ακρίβεια ο καπιταλισμός ενώ έχει πεθάνει προ πολλού, συνεχίζει να υπάρχει πλέον μόνο ως ψευδαίσθηση στα μυαλά ορισμένων αφελών, που δεν έχουν ακόμα μυηθεί στα μυστικά του κρεντιτισμού.Ακολουθεί ένα άρθρο που αφορά στην πρόσφατη συνέντευξη του συγγραφέα στο marketwatch.

Ο κόσμος πρέπει να καταλήξει σε μεγάλες αλλαγές του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος και να συνειδητοποιήσει τον οριστικό θάνατο του καπιταλισμού, σύμφωνα με το διακεκριμένο οικονομικό συγγραφέα Richard Duncan, ο οποίος προειδοποιεί ότι οι προσπάθειες που γίνονται από κάποιους να γυρίσουν πίσω το χρόνο στις ήδη πιστωτικά οδηγούμενες οικονομίες του κόσμου, θα καταλήξουν σε κατακλυσμική καταστροφή.

Αυτό που αναδύεται σήμερα είναι ένα νέο παγκόσμιο οικονομικό μοντέλο, το οποίο δεν ακολουθεί πλέον τις παλιές γραφές και δεν πρόκειται ποτέ να ανταποκριθεί ξανά με επιτυχία σε συνταγές όπως αυτή τη δημοσιονομικής πειθαρχίας, λέει ο Duncan, ο οποίος πιστεύει ότι η παγκόσμια οικονομία συνεχίζει να παραμένει στο χείλος του γκρεμού από την παγκόσμια κρίση μέχρι και σήμερα.

“Νομίζω ότι πλέον έχουμε μπροστά μας ένα νέο οικονομικό σύστημα”, είπε ο Duncan σε τηλεφωνική συνέντευξη στο Marketwatch, από το γραφείο του στη Μπανγκόγκ. “Το μεγαλύτερο εμπόδιο που αντιμετωπίζει σήμερα ο κόσμος στην προσπάθειά του να ξεπεράσει την κρίση είναι η ευρέως κρατούσα λανθασμένη αντίληψη ότι ακόμα συνεχίζουμε να λειτουργούμε μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα”.

Η συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος λειτουργεί πλέον με ένα πολύ διαφορετικό σύνολο κανόνων από εκείνους του καπιταλισμού του λεσέ-φερ του 19ου αιώνα, αποτελεί ένα από τα βασικά στοιχεία του νέου βιβλίου του Duncan (2012), με τίτλο:
«Η Νέα Μεγάλη Ύφεση: Η Κατάρρευση της Οικονομίας του Χάρτινου Χρήματος.»
(“The New Depression: The Breakdown of the Paper Money Economy.”).

Ενώ λοιπόν η υπόθεση σε κάνει να πιστεύεις ότι πρόκειται για κάποια αποκρυφιστική οικονομική θεώρηση του κόσμου, εντούτοις ο Duncan εξηγεί ότι πρόκειται ήδη για μία τεραστίων διαστάσεων αντίληψη του κόσμου από τους χρηματοοικονομικούς κύκλους.

ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ, ΧΑΡΤΙΝΑ ΔΕΣΜΑ

 Τα περισσότερα χρήματα, από τις τεράστιες ποσότητες που οι κεντρικές τράπεζες «τυπώνουν» σήμερα, παραμένουν μπλοκαρισμένα στα γρανάζια του χρηματοπιστωτικού συστήματος – σε βιτρίνες που όλοι τα βλέπουν, ενώ κανένας δεν μπορεί να τα αγγίξει

“Πρέπει να φροντίζουμε να μπορούν οι άνθρωποι να αγοράζουν, ενώ, παράλληλα, πρέπει να φροντίζουμε να μπορούν οι βιομηχανίες να παράγουν - καταστάσεις που όμως εμποδίζει ο υπερδανεισμός, λόγω του ότι οι άνθρωποι δεν αγοράζουν και οι βιομηχανίες δεν παράγουν, ενώ κανένας από τους δύο δεν επενδύει” (Keynes).          

Από το 1945 έως και το 2007, για 62 ολόκληρα χρόνια δηλαδή, τόσο οι επιχειρηματίες, όσο και οι επιχειρήσεις, ήταν σίγουροι πως θα υπήρχε Ζήτηση, εάν οι ίδιοι δημιουργούσαν Προσφορά – με ορισμένες εξαιρέσεις μίας δραστικής μεν, αλλά χρονικά περιορισμένης ύφεσης.

Αυτό έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στη δημιουργία εκείνων των προϋποθέσεων, οι οποίες οδήγησαν στη μεγαλύτερη όλων των εποχών οικονομική ανάπτυξη του πλανήτη, για περισσότερες από δύο γενιές. Οι προϋποθέσεις όμως αυτές φαίνεται ότι έχουν πάψει πια να υπάρχουν”.

Ανάλυση

Σύμφωνα με τον Αμερικανό οικονομολόγο K.Rogoff, δεν υπάρχει κανένας σίγουρος τρόπος για να αποφύγει κανείς μία βαθειά τραπεζική κρίση – όπως η σημερινή στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α. Η κρίση αυτή προέρχεται από την υπερβολική αύξηση των χρεών (δημοσίων στην Ελλάδα και Ιταλία, ιδιωτικών σε όλη σχεδόν την υπόλοιπη Δύση), η οποία έχει σαν αποτέλεσμα να γίνονται οι Οικονομίες ευαίσθητες στις «κρίσεις εμπιστοσύνης».

Τι εστί Τράπεζα σήμερον

Του Γ. Βαρουφάκη
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν ιδιωτικές τράπεζες που λειτουργούσαν ως κανονικές επιχειρήσεις. Που έπαιρναν δηλαδή ρίσκο και είτε, εφόσον τους «έβγαινε», κέρδιζαν είτε, όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν «κατ’ ευχήν», διακινδύνευαν την ύπαρξή τους. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.

Τέτοιες τράπεζες σήμερα δεν υπάρχουν.Σήμερα οι «ιδιωτικές» τράπεζες, παγκοσμίως, αποτελούν έναν παραπλανητικό ευφημισμό. Ιδίως μετά το Κραχ του 2008, οι τράπεζες λειτουργούν ως μορφώματα που συνδυάζουν τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, αποτελώντας έτσι βαρίδια που τραβάνε τις κοινωνίες και τις αγορές μαζί τους στον πυθμένα ενός ωκεανού ζημιών και χρέους.

Αυτές τις μέρες, που μια υπό προθεσμία (και υπό αμφιλεγόμενη νομιμοποίηση) κυβέρνηση «διαπραγματεύεται» την λεγόμενη επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, καλό είναι να θυμηθούμε τι εστί τράπεζα την σήμερον. Για να το θυμηθούμε όμως αυτό, χρειαζόμαστε μια αναδρομή στο ιστορικό του πώς φτάσαμε εδώ που είμαστε.

Όταν οι τράπεζες λειτουργούσαν ως επιχειρήσεις

Η ΥΠΕΡΦΙΑΛΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ

Δυστυχώς, τα προβλήματα της Ελλάδας δεν είναι κυρίως οικονομικά, ενώ ένοχος για τα δεινά της δεν είναι μόνο η ανεπάρκεια ή/και η ανικανότητα των πολιτικών της - αφού η χώρα μας υπέφερε ανέκαθεν από ξενομανείς, αδύναμους «Δούρειους Ίππους» στο εσωτερικό της

“Τον τελευταίο αιώνα το μεγαλύτερο μέρος των βιομηχανικών χωρών του πλανήτη βυθίστηκε τέσσερις συνολικά φορές σε σοβαρότατες οικονομικές υφέσεις μεγάλης διάρκειας, οι οποίες διακρίνονταν από μία αυξανόμενη, δύσκολα διαχειρίσιμη ανεργία: οι Η.Π.Α. τη δεκαετία του 1930, η δυτική ανεπτυγμένη Ευρώπη το ίδιο χρονικό διάστημα, η δυτική Ευρώπη ξανά τη δεκαετία του 1980 και, τέλος, η Ιαπωνία μετά το 1990. Δύο από τις οικονομικές καταρρεύσεις, αυτή της Ευρώπης το 1980 και της Ιαπωνίας το 1990, σκέπασαν εκ των προτέρων, με τη μακρόχρονη και οδυνηρή σκιά τους, τη μελλοντική ανάπτυξη της οικονομίας – εμποδίζοντας την ομαλή διαδικασία εξυγίανσης.

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις διαπιστώνεται πως όταν η Ευρώπη ή η Ιαπωνία επιστρέφουν σε πορεία ανάπτυξης, ανάλογη της επικρατούσας πριν από την εκάστοτε ύφεση, το επιτυγχάνουν μετά από αρκετές δεκαετίες – εάν φυσικά τα καταφέρουν. Η βασική αιτία αυτής της «συμπεριφοράς» είναι οι «παρεμβάσεις» στην ελεύθερη αγορά, με τις οποίες εμποδίζεται η «δημιουργική καταστροφή» - η ολοκληρωτική κατάρρευση δηλαδή του παλαιού, έτσι ώστε να λειτουργήσει το νέο σε καινούργιες βάσεις.       

Όσον αφορά την Ιαπωνία το 1990, δεν κατάφερε ακόμη να επιστρέψει στην ομαλότητα, αφού δεν ξέφυγε από τη βαθιά ύφεση. Στην περίπτωση δε της Ευρώπης, στο τέλος της δεκαετίας του 1930, δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα επακολουθούσε, εάν η οικονομική κρίση δεν είχε τοποθετηθεί στο περιθώριο, από την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Πολωνία και τη μετατροπή της ηπείρου σε ένα αιματηρό πεδίο μάχης”.             

  

Ανάλυση

Η Ευρώπη ευρίσκεται αντιμέτωπη, αφενός με το μονοπωλιακό καπιταλισμό των Η.Π.Α., ο οποίος έχει στη διάθεση του πανίσχυρα «επιθετικά όπλα» (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, εταιρείες αξιολόγησης, ΜΜΕ, Wall Street, hedge funds κλπ.),αφετέρου με τον απολυταρχικό καπιταλισμό, ο οποίος επικρατεί σε πολλές από τις παραγωγικά ισχυρές, «ασύμμετρα» αναπτυσσόμενες χώρες του πλανήτη (Κίνα κλπ.).

ΧΩΡΙΣ ΠΥΞΙΔΑ

Το σκηνικό της επόμενης ημέρας δεν φαίνεται να έχει στηθεί ακόμη στην Ελλάδα – οπότε, όλοι όσοι βιάζονται να πάρουν μέρος σε ένα ακόμη «εκλογικό πανηγύρι» που προετοιμάζεται προσεκτικά από τη σκιώδη εξουσία στο «παραπέτασμα», είναι πιθανότατα σε λάθος δρόμο.


"Προσωπικά «σιχαίνομαι» το κομματικοκεντρικό κράτος, έτσι όπως δυστυχώς λειτουργεί στην Ελλάδα. Όμως γνωρίζω ότι, η μοναδική μας προστασία απέναντι στις τοκογλυφικές αγορές και στα πολυεθνικά μονοπώλια είναι η Πολιτική. Επίσης ότι, η μοναδική μας προστασία απέναντι στους πολιτικούς είναι οι ενεργοί, υπεύθυνοι και σωστά ενημερωμένοι Πολίτες - οι οποίοι ψηφίζουν οι ίδιοι τους νόμους, ελέγχουν το δημόσιο και καθορίζουν την κυβερνητική Πολιτική, με την εγκαθίδρυση της άμεσης Δημοκρατίας".
“Με ονειρικές υποθέσεις ή χωρίς, είναι εξωφρενικός παραλογισμός, είναι αυτοκτονία να αναθέτουμε στους αυτουργούς της καταστροφής να μας σώσουν από την καταστροφή. Η στοιχειώδης λογική αυτοάμυνας σήμερα επιβάλλει να παραμεριστεί το υπάρχον πολιτικό προσωπικό της χώρας, να εξαφανιστεί από το δημόσιο βίο. Όλοι, χωρίς εξαίρεση.
Γιατί και οι ακκιζόμενοι ως καλοί, ως αδιάφθοροι, συνεργάστηκαν. Ανέχθηκαν, δεν κατήγγειλαν……Στερούμαστε την οποιαδήποτε θεσμική δυνατότητα να αποκαταστήσουμε δημοκρατικό, λειτουργικό, έντιμο κράτος. Δεν ζητάμε οίκτο, ούτε να μας υποκαταστήσουν άλλοι στις ευθύνες μας. Ζητάμε απλώς να πληροφορηθούν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ότι, το 91% του λαού μας απορρίπτει με βδελυγμία αυτούς που οι ηγέτες της ΕΕ συναντούν σαν «εκπροσώπους» μας”
(Χ. Γιανναράς).


ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ




Έχουμε την άποψη ότι, το πρόγραμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων (το οποίο, αν μη τι άλλο, ευτυχώς «ταράζει τα νερά», αφού είναι το πρώτο που εμφανίζεται), είναι μεν σε γενικές γραμμές αρκετά καλό, αλλά πολύ θεωρητικό – ενώ η στελέχωση των επιτροπών που αναφέρονται (λογιστικός έλεγχος, γερμανικές επανορθώσεις κλπ.), θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνει και εξειδικευμένα άτομα από άλλες χώρες της ΕΕ, έτσι ώστε να έχουν το απαιτούμενο «αντικειμενικό κύρος».
Το πρόγραμμα θα όφειλε λοιπόν να συμπληρωθεί με ακριβή νούμερα, τα οποία να πείθουν για τη δυνατότητα του να εφαρμοσθεί στην πράξη.
Για παράδειγμα, κοστολόγηση της κατώτατης σύνταξης που προτείνεται, δαπάνες και έσοδα σε σύγκριση με τον υφιστάμενο κρατικό προϋπολογισμό-μεσοπρόθεσμο, μία πρώτη αριθμητική προσέγγιση του σημερινού δημοσίου χρέους με το επιτόκιο που «αποδέχεται» η προτεινόμενη «αναθεώρηση» του, μία εφικτή πρόταση αποπληρωμής του (χρεολύσια), το λογιστικό έλεγχο του χρέους σε τμήματα (νόμιμο, επαχθές, παράνομο, ημιεπαχθές) κλπ. Στα πλαίσια αυτά, θα έπρεπε να υπάρχει ένας ακριβής σχεδιασμός μεσοπρόθεσμης χρηματοδότησης του δημοσίου, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται ο χρόνος που απαιτούν οι διαπραγματεύσεις για την εκδίωξη της Τρόικας.
Νομίζουμε ότι, η κατάρτιση ενός Ισολογισμού του κράτους, όπου στη μία πλευρά του θα είναι το Παθητικό (χρέος) και στην άλλη το Ενεργητικό (ακίνητη δημόσια περιουσία, κρατικές επιχειρήσεις, υπόγειος πλούτος, γερμανικές επανορθώσεις ή ότι άλλο), θα έπρεπε να είναι στις πρώτες προτεραιότητες – επίσης με κατά το δυνατόν ακριβή αριθμητικά στοιχεία.
Επί πλέον, θεωρούμε απαραίτητη τη στελέχωση μίας υποθετικής κυβέρνησης από τα ικανότερα μέλη της νέας παράταξης, με βιογραφικά τους και με μία αντικειμενική παρουσία τους – αφού η χώρα απαιτεί την ύπαρξη κομμάτων, με σαφείς κυβερνητικές δυνατότητες. Όσον αφορά δε την κρατική επενδυτική τράπεζα «τύπου Kfw», τη οποία έχουμε προτείνει και εμείς σε αρκετά κείμενα μας, θεωρούμε ότι δεν θα έπρεπε να εξελιχθεί σε μία υπερτράπεζα, με ιδιοκτησία όλη τη δημόσια περιουσία – ενώ η στελέχωση της θα όφειλε να απασχολήσει περισσότερο ίσως από το αντικείμενο της.
Η πρόταση εξασφάλισης πλειοψηφικού μεριδίου στην, ιδιωτική ουσιαστικά, Τράπεζα της Ελλάδας, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση – αν και πολύ δύσκολο να επιτευχθεί, αφού μάλλον δεν θα συμφωνούσαν οι μέτοχοι της. Εναλλακτικά λοιπόν θα μπορούσε να «καταργηθεί» η άδεια λειτουργίας της ως κεντρική τράπεζα και να δοθεί σε μία κρατική καινούργια – η οποία θα συστηνόταν ακριβώς για το σκοπό αυτό (όπως η γερμανική Bundesbank).
Η πρόταση για διαγραφή μέρους του ιδιωτικού χρέους (νοικοκυριά, επιχειρήσεις) είναι μεν σωστή, αλλά δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση προτεραιότητα. Αν και δεν είμαστε υπέρ των τραπεζών (ειδικά λόγω του ότι δανείζονταν από την ΕΚΤ με 1% και δάνειζαν το δημόσιο με πάνω από 5%, ενώ πολλά από τα δάνεια τους προς τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις ήταν με τοκογλυφικά επιτόκια), θεωρούμε ότι δεν είναι δυνατή μία δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση τους, για να καλυφθεί η νέα διαγραφή, πριν ακόμη ολοκληρωθεί η πρώτη. Ας μην ξεχνάμε δε ότι, η χρεοκοπία των τραπεζών δεν οφείλεται στις ίδιες, αλλά στο κράτος – το οποίο διέγραψε το 75% σχεδόν των οφειλών του απέναντι τους (ομόλογα), πυροβολώντας ουσιαστικά τα πόδια του.
Τέλος, υπάρχουν ορισμένες απορίες, οι οποίες θα απασχολούν ίσως αρκετούς από εμάς: (α) είναι μέσα στις προθέσεις του νέου κόμματος ο διαχωρισμός της εκτελεστικής (κυβέρνηση) από τη νομοθετική (βουλή) εξουσία, όπου δεν θα μπορούν να συμμετέχουν άτομα και στη μία και στην άλλη; (β) είναι στα σχέδια του η άμεση δημοκρατία, η απ’ ευθείας συμμετοχή δηλαδή των Πολιτών στην ψήφιση των σημαντικών αποφάσεων, με απώτερο στόχο τη λειτουργία ενός πολιτεύματος «διαρκούς ενημέρωσης και ψηφοφορίας των Πολιτών», κατά τα ελβετικά πρότυπα;
Σε κάθε περίπτωση, η νέα αυτή παράταξη είναι μία εναλλακτική επιλογή για όλους όσους δεν επιθυμούν μία κεντρικά κατευθυνόμενη Οικονομία – είτε την «ερμαφρόδιτη», έτσι όπως περιγράφεται από το νεαρό πρόεδρο του συνασπισμού («θα πάρουμε τα χρήματα των πλουσίων, θα προβούμε σε διώξεις επιχειρηματιών, θα ζητήσουμε τα κλειδιά των τραπεζών κρατικοποιώντας τες, δεν θα πληρώσουμε ούτε ευρώ του χρέους», αλλά θα παραμείνουμε στη φιλελεύθερη Ευρωζώνη κλπ.), είτε τη «δογματική», «αρτηριοσκληρωτική» αλλά καθαρότατη, συνεπή και σαφή του κομμουνιστικού κόμματος.
Επίσης για όσους επιθυμούν να επιλέξουν μικρά κόμματα, επειδή δεν θέλουν να συμβάλλουν με την ψήφο τους στην παγίωση της υποδούλωσης της πατρίδας τους στους δανειστές της - «επιβραβεύοντας» τα κόμματα που την οδήγησαν στη χρεοκοπία και δίνοντας τους τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν πάνω από 150 έδρες.


ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ




Ο κανόνας, ο οποίος ισχύει ανέκαθεν για τις επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν οικονομικές κρίσεις είναι το ότι, η αναδιάρθρωση δεν πρέπει να διαρκεί πάνω από τρία συνολικά χρόνια:
(α) το δύσκολο πρώτο έτος, στο οποίο υπερισχύουν οι μειώσεις των εξόδων, η ευρύτερη λιτότητα και ένας οδυνηρός περιορισμός του τζίρου (ύφεση και χαμηλότερο ΑΕΠ για ένα κράτος)
(β) το δεύτερο έτος της σταθεροποίησης, όπου δεν υιοθετείται κανένα άλλο μέτρο, αλλά επιδρούν αυτά που έχουν ήδη ληφθεί και
(γ) το τρίτο έτος της ανάπτυξης, κατά τη διάρκεια του οποίου αποδίδουν τα μέτρα που λήφθηκαν, στα επώδυνα χρόνια που προηγήθηκαν.


Εάν δεν εφαρμοσθεί με την παραπάνω χρονική σειρά και διάρκεια η στρατηγική αναδιάρθρωσης και επανεκκίνησης, τότε όλοι οι συμμετέχοντες «καίγονται» - η εμπιστοσύνη στα μέτρα και στη διοίκηση (management) χάνεται, ενώ η επιχείρηση οδηγείται στη χρεοκοπία.
Περαιτέρω, υπάρχουν πολλά κόμματα που θέλουν να διώξουν το ΔΝΤ και τη Γερμανία, καθώς επίσης να οδηγήσουν την Ελλάδα στην έξοδο από την κρίση, εφαρμόζοντας ένα σωστό (τριετές) πρόγραμμα αναδιάρθρωσης της οικονομίας. Δεν βλέπουμε όμως να έχει κάποιο τις απαιτούμενες προϋποθέσεις (στελέχη κλπ.), ούτε να θέλει να τις αποκτήσει, ενώ θεωρούμε πολύ δύσκολο το να λειτουργήσει κάτι σωστά, στηριζόμενο σε «φθαρμένα υλικά» και σε σαθρές βάσεις.
Κανένα κόμμα δεν δίνει ανιδιοτελείς, υπεύθυνες, συγκεκριμένες και πρακτικά εφαρμόσιμες απαντήσεις στα θέματα που μας απασχολούν (οικονομία, εθνική κυριαρχία, παιδεία, υγεία, ασφάλεια, λαθρομετανάστευση κλπ.), σχεδόν όλα προσπαθούν να «ανακαλύψουν» εκείνες τις τοποθετήσεις, οι οποίες αποδίδουν άμεσα σε εκλογικές ψήφους, ενώ κυριαρχεί η διασπορά ψευδών ελπίδων, η υπεκφυγή, και η προστασία των κεκτημένων προνομίων – γεγονός που μάλλον θα αλλάξει, μόνο μετά από μία «δημιουργική καταστροφή».
Πάντως, «το σκηνικό της επόμενης ημέρας» δεν φαίνεται να έχει στηθεί ακόμη στην Ελλάδα – οπότε, όλοι όσοι βιάζονται να πάρουν μέρος σε ένα ακόμη «εκλογικό πανηγύρι» που προετοιμάζεται προσεκτικά από τη σκιώδη εξουσία στο «παραπέτασμα», είναι πιθανότατα σε λάθος δρόμο. Οι εκλογές με διλήμματα και με εκβιασμούς, δεν οδηγούν σε εποικοδομητικά αποτελέσματα – αφού αρκετοί ψηφίζουν συμβιβαζόμενοι, αυτούς που στην πραγματικότητα σιχαίνονται, εάν δεν τους μισούν. Σε κάθε περίπτωση, καμία χώρα δεν έμεινε ποτέ ακυβέρνητη, όσα προβλήματα και αν είχε.
Η εγκατάσταση ενός λειτουργικού Κράτους Δικαίου, παράλληλα με την προώθηση ενός σωστού φορολογικού, επενδυτικού και επιχειρηματικού πλαισίου, χωρίς την υφιστάμενη γραφειοκρατία, προηγείται των όποιων θετικών εξελίξεων για τη χώρα μας. Από την άλλη πλευρά, όλα τα σκάνδαλα που κατακλύζουν σήμερα την επικαιρότητα μοιάζουν να μην έχουν άλλο στόχο, από την τοποθέτηση της μίας κοινωνικής ομάδας απέναντι στη άλλη - έτσι ώστε να αποφύγουν την τιμωρία η πραγματικοί υπεύθυνοι, καθώς επίσης να επιβληθούν ανεμπόδιστα τα συμφέροντα (ιδιωτικοποιήσεις των κοινωφελών επιχειρήσεων, δημεύσεις της ιδιωτικής περιουσίας κλπ.) των εισβολέων.
Όπως πάντα, είναι πιθανόν να κάνουμε λάθος τόσο στις εκτιμήσεις, όσο και στις τοποθετήσεις μας, καθώς επίσης να είναι εσφαλμένη η εντύπωση μας, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα εισέρχεται, δυστυχώς ενυπόθηκη, στο τελευταίο και πλέον οδυνηρό στάδιο του καθοδικού σπειροειδή κύκλου - ο οποίος, εάν συνεχίσει την πορεία του, καταλήγει εκεί που κανένας από εμάς δεν θέλει να πιστέψει.




Αθήνα, 05. Απριλίου 2012




http://www.facebook.com/viliardos

Δεσμευμένοι ελευθεριάζοντες

Γ.ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, λίγο μετά το Κραχ του 1929 που άλλαξε βίαια τον κόσμο, ξεκίνησε μια τιτάνια διαμάχη μεταξύ φιλελεύθερων οικονομολόγων για το τι είχε συμβεί και τι έπρεπε να γίνει για να καταπολεμηθεί η Κρίση. Σήμερα, το δικό μας 1929 (το Κραχ του 2008-12), έχει ξαναφέρει στο προσκήνιο την ίδια περίπου συζήτηση διεθνώς. Άλλη μια φορά απόψεις του φιλελεύθερου Keynes συγκρούονται αλύπητα με τις αντίθετες απόψεις του φιλελεύθερου Hayek. Από την μία έχουμε φιλελεύθερους που θεωρούν, όπως ο Hayek, ότι η λύση βρίσκεται στο να αφεθεί η αγορά να λειτουργήσει όπως μόνο εκείνη μπορεί (με μειώσεις τιμών και μισθών που θα φέρουν την ανάκαμψη των ποσοτήτων και της απασχόλησης) και από την άλλη έχουμε φιλελεύθερους που θεωρούν, όπως ο Keynes, ότι χωρίς συντονισμένη από το κράτος επενδυτική πολιτική οι αγορές θα παραπαίουν με τεράστιο κόστος για όλους.

Ο λόγος που έκρινα σκόπιμο να γράψω τα παρακάτω είναι ότι στο Μνημονιστάν που ζούμε, ή λατινιστί Bailoutistan (*), η συζήτηση αυτή παίρνει μια πολύ περίεργη μορφή (αν θέλετε μια αγγλική έκδοση του παρόντος, πατήστε εδώ). Μια μορφή που αντανακλά βασικές κακοήθειες της ελληνικής πραγματικότητας. Σήμερα θα επικεντρωθώ στους έλληνες οπαδούς μίας εκ των δύο αυτών σχολών: σε εκείνους που εμπνέονται από τον φιλελεύθερο Hayek (μεταξύ άλλων, όπως π.χ. ο von Mises). Και θα θέσω ερωτήματα σχετικά με την συνέπεια των λόγων τους με την σκέψη και στάση του Hayek.

Πριν φτάσουμε όμως εκεί, ας θυμηθούμε την τιτάνια διαμάχη των δύο ανδρών που ξεκίνησαν αυτή την συζήτηση στις σκοτεινές μέρες του Μεσοπόλεμου.

Hayek εναντίον Keynes

Συντηρητικοί Μαρξιστές (Α' μέρος)

Γ. ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Μετά τους Δεσμευμένους Ελευθεριάζοντες και τους Συνθηκολογημένους Κευνσιανούς (βλ. εδώ για το Μέρος Β), σήμερα ήρθε η σειρά των εγχώριων μαρξιστών που, κατά την ταπεινή μου γνώμη, θα έκαναν τον Καρλ Μαρξ να βγει από τα ρούχα του – ακριβώς όπως οι Δεσμευμένοι Ελευθεριάζοντες θα εκνεύριζαν τον γκουρού τους Friedrich von Hayek, και οι Συνθηκολογημένοι Κευνσιανοί τον John Maynard Keynes.

Πριν προχωρήσω, επιτρέψτε μου να θυμίσω τον σκοπό αυτών των τριών άρθρων: Να εξετάσουν κατά πόσον οι έλληνες διαμορφωτές της κοινής γνώμης (πολιτικοί, επιστήμονες, σχολιαστές) είναι συνεπείς με τις αρχές, και την ιδεολογία, που οι ίδιοι δηλώνουν ότι έχουν. Στόχος μου δεν είναι να αμφισβητήσω τον νεοφιλελευθερισμό, τον Κευνσιανισμό ή, σήμερα, τον Μαρξισμό. Στόχος μου είναι να καταδείξω τον τρόπο με τον οποίο οι κυρίαρχοι εκπρόσωποι, στην Ελλάδα, αυτών των τριών ιδεολογικών ρευμάτων πέφτουν σε αντιφάσεις με αυτά που οι ίδιοι λένε ότι πιστεύουν. Πολλοί μου λέτε: Και γιατί πρέπει κάποιος σώνει και καλά πρέπει να είναι «πιστός» στο ιδεολόγημά του; Γιατί να μην μπορεί κάποιος να δηλώνει επηρεασμένος από τον Hayek αλλά και να δέχεται κάποια από τα επιχειρήματα του Keynes, ή και του Μαρξ ακόμα, παρόλο που ο Hayek τα απέρριπτε; Συμφωνώ απόλυτα. Όμως, σε αυτή την περίπτωση πρέπει να απαιτήσουμε το εξής: Να μας εξηγήσουν επακριβώς σε ποιο σημείο της ανάλυσης του «γκουρού» τους διαφωνούν με αυτόν, τι αντιπροτείνουν οι ίδιοι, και με ποιο τρόπο εντάσσουν στην ιδεολογία τους τα επιχειρήματα της «άλλης» πλευράς. Από την ποιότητα αυτής της απάντησης εμείς, το «κοινό» τους, θα μπορέσουμε να κρίνουμε το κατά πόσον επρόκειτο για πραγματικά συνεκτική συνθετική σκέψη (που απαιτούν τα νέα δεδομένα και η νέα τους ανάλυση) ή για απλή ασυνέπεια (που επιβάλει το συμφέρον τους στην σημερινή συγκυρία). Ιδίως τώρα που πλησιάζουν εκλογές, εμείς οι εκλογείς έχουμε υποχρέωση να θέτουμε τέτοια αμείλικτα ερωτήματα σε εκείνους που θέλουν να μας εκπροσωπήσουν.

Μελέτη-εφιάλτης τριών ινστιτούτων: Στο 24% η ύφεση στην Ελλάδα μεταξύ 2010 και 2013!

Αυτό που περιγράφουν για το μέλλον - όχι πολύ μακρινό, μέχρι το τέλος του 2013, δηλαδή σε 21 μήνες από σήμερα - της ελληνικής οικονομίας τρία ευρωπαϊκά οικονομικά ερευνητικά ινστιτούτα, μόνο με την λέξη "εφιάλτης" μπορούν να περιγραφούν και ας λέει ο τραπεζίτης Λ.Παπαδήμος τα δικά του, περί "ανάπτυξης το β' εξάμηνο του 2013".

Σύμφωνα λοιπόν με το ινστιτούτο ΙΜΚ που πρόσκειται στα γερμανικά συνδικάτα το γαλλικό OFCE και το αυστριακό Wifo που παρουσίασαν χθες την από κοινού πρόβλεψη η ύφεση στην Ελλάδα σωρευτικά από το 2010 μέχρι το 2013 θα φτάσει ... το 24%! Δηλαδή θα έχει χαθεί το ένα στα τέσσερα ευρώ μέσα σε τρία χρόνια από την ελληνική οικονομία! Και αν περιλάβουμε και το 2009, τότε θα έχει φτάσει η ύφεση το 30%, άρα το 1 στα 3 ευρώ θα έχει χαθεί!

Ποια οικονομία μπορεί να εισέλθει σε ρυθμούς ανάπτυξης όταν έχει χάσει τα 100 από τα 300 δισ. της αγοράς της; Και τι είδους ανάπτυξη θα είναι αυτή; Το τραγικό είναι ότι ακόμα και αυτές οι εκτιμήσεις είναι ... μετριοπαθείς, αφού εκτιμούν ότι οι οικονομικοί στόχοι εκτροχιαστούν (που το θεωρούν στο σφόδρα πιθανό ενδεχόμενο, τότε δεν αποκλείεται ούτε το 28% ύφεσης!.

Χαρακτηριστικό είναι ότι από το 2010 μέχρι το 2013 ο αρνητικός δημοσιονομικός ρυθμός στην Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιρλανδία θα ανέρχεται στο μισό από της Ελλάδας δηλαδή στο 12%. 

Οι ερευνητές έλαβαν υπόψη τους για την έρευνα τα προγράμματα λιτότητας που ανακοινώθηκαν στην Ευρώπη, την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ – καθώς και την αντίστοιχη υποχώρηση της ζήτησης σ’ αυτές τις περιοχές. Αντίστοιχα μαζικές είναι και οι επιπτώσεις.

Η υποχώρηση στο ελληνικό ΑΕΠ είναι μοναδικό φαινόμενο για μια μεμονωμένη χώρα μεταπολεμικά, η οποία δεν έχει υποστεί γεωστρατηγική ήττα όπως π.χ. οι χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού.

Ακόμα και η Γερμανία πλήττεται. Λόγω της μειωμένης ζήτησης στο εξωτερικό η οικονομία θα έπρεπε να χάνει στο μεταξύ κατά 2,7% του ΑΕΠ.

Η ολέθρια πολιτική ΔΝΤ και Γερμανία έχουν οδηγήσει την χώρα σε μία πρακτικά μη αναστρέψιμη ύφεση για την επόμενη δεκαετία με το χρέος να εκτοξεύεται από το 110% στο 160% του ΑΕΠ.

Μάλιστα βάσει της ίδιας μελέτης που θεωρείται απόλυtα έγκυρη, "Ο αρχικός στόχος των μέτρων λιτότητας οδήγησε σ’ αυτό το αποτέλεσμα. Στη συνέχεια η κατάσταση του χρέους δεν θα υποχωρήσει μάλλον στα περισσότερα κράτη", ανέφεραν καθόλου αισιόδοξα οι ερευνητές. Αντιστοίχως επενεργεί και η απόφαση για το Δημοσιονομικό Σύμφωνο: Η ενίσχυση των δημοσιονομικών κανόνων, λένε, βρίσκεται σε αντίθεση προς μια λογική ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Το αυτοκίνητο του αέρος

Κάποιος που δούλευε σε ένα ορυχείο άνθρακα πάνω από 50 χρόνια μας λέει ότι χρησιμοποιούσαν την ισχύ μηχανών πεπιεσμένου αέρα για την μεταφορά του  άνθρακα από το ορυχείο ...
Τέρμα λοιπόν το αέριο, το πετρέλαιο ή το ηλεκτρικό. Μόνο αέρας!
Τώρα αυτό θα μπορούσε ρίξει στα « αζήτητα »  τη Μέση Ανατολή και την παρουσία του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα...
Το μόνο που μπορούμε να πούμε  είναι, "Ουάου!"
Τι είναι αυτό; Θα είναι το επόμενο μεγάλο πράγμα;
Αυτά είναι τα σχέδια της Tata Motors της Ινδίας. Θα τα καταφέρουν οι εταιρείες πετρελαιοειδών να τα σταματήσουν; Το έχουν ξανακάνει. Λέτε να μείνουν με σταυρωμένα χέρια;

Ρίξτε μια ματιά.

Πρόκειται για μια αυτόματη μηχανή που λειτουργεί με αέρα.  Ούτε αέριο ούτε πετρέλαιο ούτε ηλεκτρικό ρεύμα αλλά μόνο ατμοσφαιρικός αέρας.  

 

Η Ινδική εταιρεία Tata Motors της Ινδίας έχει προγραμματίσει  να βγει το 

 Air Car (Αεραυτοκίνητο) στους Ινδικούς δρόμους τον Αύγουστο του 2012.

Το Air Car  αναπτύχθηκε από πρώην μηχανικό της Formula -  1  Guy Ν. για το Λουξεμβούργο με βάση το MDI και χρησιμοποιεί πεπιεσμένο αέρα για να ωθήσει έμβολα του κινητήρα του και να αναγκάσει  το αυτοκίνητο να κινηθεί.
 Το Air Car, το οποίο ονομάζεται "Mini CAT» θα μπορούσε να κοστίσει περίπου  365.757 ρουπίες στην Ινδία ή 8.177 δολάρια ΗΠΑ ή 7500 € περίπου. (Ισοτιμία: 1 € = 50 Ρουπίες περίπου)

Το Mini CAT το οποίο είναι ένα απλό, ελαφρύ αυτοκίνητο πόλης, με ένα σωληνωτό πλαίσιο, ένα σώμα από fiberglass χωρίς ιδιαίτερα κομμάτια κολλημένα μεταξύ τους και κινείται  με πεπιεσμένο αέρα.
Ένας μικροεπεξεργαστής χρησιμοποιείται για τον έλεγχο όλων των ηλεκτρικών λειτουργιών του αυτοκινήτου. Ένας μικροσκοπικός πομπός στέλνει οδηγίες για τη λειτουργία των φώτων, των φλας και κάθε άλλου ηλεκτρικού συστήματος του  αυτοκινήτου τα οποία δεν είναι πολλά. Η θερμοκρασία του καθαρού αέρα που αποβάλλεται από το σωλήνα της εξάτμισης είναι μεταξύ 0-15 βαθμούς υπό το μηδέν, με αποτέλεσμα να είναι κατάλληλος να χρησιμοποιηθεί για το εσωτερικό σύστημα κλιματισμού χωρίς να χρειάζεται άλλη πηγή ή απώλεια ισχύος.
Το αυτοκίνητο δεν έχει κλειδιά παρά μόνο μια κάρτα πρόσβασης την οποία μπορεί να αναγνωρίσει το αυτοκίνητο ακόμα κι αν την έχετε μέσα στη τσέπη σας. Σύμφωνα με τους σχεδιαστές, κοστίζει λιγότερο από 50 ρουπίες (1 €) ανά 100 km (τιμή ξεφτίλα δηλαδή).  Η αυτονομία του είναι περίπου διπλάσια από εκείνη των πιο προηγμένων ηλεκτρικών αυτοκινήτων, ένας παράγοντας που το καθιστά μια τέλεια επιλογή για οδήγηση μέσα στην πόλη.
Το αυτοκίνητο αναπτύσσει τελική ταχύτητα 105 χλμ ανά ώρα με αυτονομία περίπου 300 χλμ με έναν ανεφοδιασμό ο οποίος θα γίνεται σε βενζινάδικα που διαθέτουν ειδικούς αεροσυμπιεστές.
Ο ανεφοδιασμός διαρκεί μόνο δύο-τρία λεπτά και το κόστος του  περίπου 300 ρουπίες  ( 3 € )και το αυτοκίνητο θα είναι έτοιμο για άλλα 300 χιλιόμετρα. Υπάρχει επίσης η εναλλακτική λύση να γεμίζετε το δοχείο πεπιεσμένου αέρα του αυτοκινήτου με δικό σας αεροσυμπιεστή στο σπίτι. Επειδή όμως το γέμισμα διαρκεί  3-4 ώρες αυτό μπορεί να γίνει κατά τη διάρκεια της νύχτας.          Επειδή δεν υπάρχει πλέον κινητήρας εσωτερικής καύσης, κάθε 50.000 χλμ χρειάζεται μόνο η αλλαγή ενός  1 λίτρου φυτικού ελαίου που είναι απαραίτητο για τη λειτουργία της μηχανής.
Λόγω της απλότητάς κατασκευής του, οι απαιτήσεις συντηρήσεως είναι σχεδόν μηδαμινές. Το αυτοκίνητο αυτό  (Air Car) ακούγεται  πάρα πολύ καλό για να είναι αληθινό. Θα το δούμε τον Αύγουστο του 2012.