Το αυτοκίνητο του αέρος

Κάποιος που δούλευε σε ένα ορυχείο άνθρακα πάνω από 50 χρόνια μας λέει ότι χρησιμοποιούσαν την ισχύ μηχανών πεπιεσμένου αέρα για την μεταφορά του  άνθρακα από το ορυχείο ...
Τέρμα λοιπόν το αέριο, το πετρέλαιο ή το ηλεκτρικό. Μόνο αέρας!
Τώρα αυτό θα μπορούσε ρίξει στα « αζήτητα »  τη Μέση Ανατολή και την παρουσία του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα...
Το μόνο που μπορούμε να πούμε  είναι, "Ουάου!"
Τι είναι αυτό; Θα είναι το επόμενο μεγάλο πράγμα;
Αυτά είναι τα σχέδια της Tata Motors της Ινδίας. Θα τα καταφέρουν οι εταιρείες πετρελαιοειδών να τα σταματήσουν; Το έχουν ξανακάνει. Λέτε να μείνουν με σταυρωμένα χέρια;

Ρίξτε μια ματιά.

Πρόκειται για μια αυτόματη μηχανή που λειτουργεί με αέρα.  Ούτε αέριο ούτε πετρέλαιο ούτε ηλεκτρικό ρεύμα αλλά μόνο ατμοσφαιρικός αέρας.  

 

Η Ινδική εταιρεία Tata Motors της Ινδίας έχει προγραμματίσει  να βγει το 

 Air Car (Αεραυτοκίνητο) στους Ινδικούς δρόμους τον Αύγουστο του 2012.

Το Air Car  αναπτύχθηκε από πρώην μηχανικό της Formula -  1  Guy Ν. για το Λουξεμβούργο με βάση το MDI και χρησιμοποιεί πεπιεσμένο αέρα για να ωθήσει έμβολα του κινητήρα του και να αναγκάσει  το αυτοκίνητο να κινηθεί.
 Το Air Car, το οποίο ονομάζεται "Mini CAT» θα μπορούσε να κοστίσει περίπου  365.757 ρουπίες στην Ινδία ή 8.177 δολάρια ΗΠΑ ή 7500 € περίπου. (Ισοτιμία: 1 € = 50 Ρουπίες περίπου)

Το Mini CAT το οποίο είναι ένα απλό, ελαφρύ αυτοκίνητο πόλης, με ένα σωληνωτό πλαίσιο, ένα σώμα από fiberglass χωρίς ιδιαίτερα κομμάτια κολλημένα μεταξύ τους και κινείται  με πεπιεσμένο αέρα.
Ένας μικροεπεξεργαστής χρησιμοποιείται για τον έλεγχο όλων των ηλεκτρικών λειτουργιών του αυτοκινήτου. Ένας μικροσκοπικός πομπός στέλνει οδηγίες για τη λειτουργία των φώτων, των φλας και κάθε άλλου ηλεκτρικού συστήματος του  αυτοκινήτου τα οποία δεν είναι πολλά. Η θερμοκρασία του καθαρού αέρα που αποβάλλεται από το σωλήνα της εξάτμισης είναι μεταξύ 0-15 βαθμούς υπό το μηδέν, με αποτέλεσμα να είναι κατάλληλος να χρησιμοποιηθεί για το εσωτερικό σύστημα κλιματισμού χωρίς να χρειάζεται άλλη πηγή ή απώλεια ισχύος.
Το αυτοκίνητο δεν έχει κλειδιά παρά μόνο μια κάρτα πρόσβασης την οποία μπορεί να αναγνωρίσει το αυτοκίνητο ακόμα κι αν την έχετε μέσα στη τσέπη σας. Σύμφωνα με τους σχεδιαστές, κοστίζει λιγότερο από 50 ρουπίες (1 €) ανά 100 km (τιμή ξεφτίλα δηλαδή).  Η αυτονομία του είναι περίπου διπλάσια από εκείνη των πιο προηγμένων ηλεκτρικών αυτοκινήτων, ένας παράγοντας που το καθιστά μια τέλεια επιλογή για οδήγηση μέσα στην πόλη.
Το αυτοκίνητο αναπτύσσει τελική ταχύτητα 105 χλμ ανά ώρα με αυτονομία περίπου 300 χλμ με έναν ανεφοδιασμό ο οποίος θα γίνεται σε βενζινάδικα που διαθέτουν ειδικούς αεροσυμπιεστές.
Ο ανεφοδιασμός διαρκεί μόνο δύο-τρία λεπτά και το κόστος του  περίπου 300 ρουπίες  ( 3 € )και το αυτοκίνητο θα είναι έτοιμο για άλλα 300 χιλιόμετρα. Υπάρχει επίσης η εναλλακτική λύση να γεμίζετε το δοχείο πεπιεσμένου αέρα του αυτοκινήτου με δικό σας αεροσυμπιεστή στο σπίτι. Επειδή όμως το γέμισμα διαρκεί  3-4 ώρες αυτό μπορεί να γίνει κατά τη διάρκεια της νύχτας.          Επειδή δεν υπάρχει πλέον κινητήρας εσωτερικής καύσης, κάθε 50.000 χλμ χρειάζεται μόνο η αλλαγή ενός  1 λίτρου φυτικού ελαίου που είναι απαραίτητο για τη λειτουργία της μηχανής.
Λόγω της απλότητάς κατασκευής του, οι απαιτήσεις συντηρήσεως είναι σχεδόν μηδαμινές. Το αυτοκίνητο αυτό  (Air Car) ακούγεται  πάρα πολύ καλό για να είναι αληθινό. Θα το δούμε τον Αύγουστο του 2012.

Σε “πράσινο El Dorado” μετατρέπεται η Αφρική

Σε “πράσινο El Dorado” μετατρέπεται η Αφρική:

Φανταστείτε μια έκταση ίση με το μέγεθος της Ελβετίας  (4 εκατ. εκτάρια), πλήρως καλυμμένη με καλλιέργειες φυτών, που θα προσφέρουν καύσιμα για οχήματα, και για μονάδες παραγωγής ενέργειας.
Τόση είναι η έκταση σήμερα που οι δυτικές χώρες εκμεταλλεύονται στην Αφρική, καλλιεργώντας βιοκαύσιμα. Ηγέτες στην προσπάθεια αποδεικνύονται οι Βρετανοί, ακολουθούμενοι από τους Ιταλούς, τους Γερμανούς, τους Γάλλους και τους Αμερικανούς.
Όλοι αυτοί στοιχηματίζουν υπέρ των προβλέψεων που ανακοινώθηκαν το 2004 από το ολλανδικό Ινστιτούτο Κοπέρνικος. Για να αναπτυχθεί η αγορά της βιοενέργειας, η ήπειρος με την πιο φτηνή καλλιεργήσιμη γη θα πρέπει να γίνει η μεγαλύτερη παραγωγός βιοκαυσίμων, σύμφωνα με το Ινστιτούτο. Τα 807 εκατομμύρια παρθένου εδάφους της Αφρικής είναι 15 φορές περισσότερα από όσα χρειάζονται για την συνολική κάλυψη των αναγκών βιοενέργειας για τα επόμενα 20 χρόνια.
Η ζήτηση για βιοκαύσιμα ενισχύεται από την ευρωπαϊκή νομοθεσία. Βάσει νόμων της ΕΕ, από το 2011 όλα τα βενζινάδικα θα πρέπει σταδιακά να αυξήσουν το ποσοστό καυσίμων χαμηλών σε εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Βιοαιθανόλη για το πετρέλαιο, και βιοντίζελ για το ντίζελ. Ο στόχος είναι, τα βιοκαύσιμα να φτάσουν το 10% των καυσίμων, ως το 2020.
Οι νέοι κανονισμοί στοχεύουν στη μείωση των εκπομπών αερίων και της εξάρτησης από το πετρέλαιο, όμως η Ευρώπη δεν διαθέτει αρκετές καλλιεργήσιμες εκτάσεις για να καλύψει τις ανάγκες της σε βιοκαύσιμα. Ο στόχος λοιπόν που έχει τεθεί, θα έχει ως αποτέλεσμα τον τριπλασιασμό των εισαγωγών βιοκαυσίμων. Η σημερινή προμήθεια από την Ασία και την Λ. Αμερική, δεν είναι αρκετή. Έτσι, η Αφρική μετατρέπεται στο νέο Eldorado του «πράσινου χρυσού», μέσα από την καλλιέργεια ενός φυτού που προέρχεται από την Ν. Αμερική και ονομάζεται jatropha. Οι σπόροι του χρησιμεύουν στην παραγωγή καυσίμου ντίζελ με χαμηλές εκπομπές άνθρακα.

Η τεχνολογία των αρχαιοελληνικών αγγείων στην υπηρεσία της αεροδιαστημικής βιομηχανίας

Θα μπορούσε η τεχνογνωσία των αγγειοπλαστών της αρχαίας Ελλάδας να αξιοποιηθεί προκειμένου τα διαστημικά σκάφη να θωρακιστούν αποτελεσματικότερα από τις τεράστιες εναλλαγές θερμοκρασίας; Με αυτό το θέμα, επιστήμονες από το αμερικανικό Ινστιτούτο Συντήρησης Γκέτι, το Εθνικό Ινστιτούτο Επιταχυντών του Στάνφορντ και την Aerospace Corporation, μελετούν τις χημικές ιδιότητες αρχαιοελληνικών αγγείων.

Τα κεραμικά πλακάκια που καλύπτουν τα διαστημικά σκάφη πρέπει να αντέχουν σε θερμοκρασίες που κυμαίνονται από τους -120 βαθμούς Κελσίου στο Διάστημα έως τους 1.650 βαθμούς, κατά την επανείσοδο στην ατμόσφαιρα. «Κεραμικά συστατικά χρησιμοποιούνται στη διαστημική τεχνολογία και στα διαστημικά οχήματα», λέει ο Μαρκ Τσουρμπούχεν από την Aerospace Corp. «Πρέπει να συνεχίσουμε να μαθαίνουμε για την αλληλεπίδραση των συστατικών σε αυτά τα υλικά για να κατανοήσουμε καλύτερα τυχόν πρακτικά ζητήματα που ενδέχεται να ανακύψουν κατά τη χρήση τους στο Διάστημα».

Οι επιστήμονες προσπαθούν να μάθουν περισσότερα για τη μοριακή δομή αρχαίων αμφορέων και άλλων αγγείων με τη χρήση, μεταξύ άλλων, της φασματοσκοπίας XANES, μιας τεχνικής που στην προκειμένη περίπτωση τους
παρέχει δομικές πληροφορίες για τα υλικά που δίνουν στα αντικείμενα το μαύρο και κόκκινο χρώμα τους και για το βαθμό οξείδωσης του σιδήρου σε κομμάτια αγγείων. Παρότι οι καλλιτέχνες δούλευαν μόνο με πηλό και χρωστικές ουσίες, η χημική σύνθεση των κεραμικών παρέμενε αναλλοίωτη σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες.

«Δεν χρειάζεται κάτι να είναι περίπλοκο για να είναι εξεζητημένο», εξηγεί η συντηρήτρια του Γκέτι Κάρεν Τρεντάλμαν αναφερόμενη στα αγγεία, που χρονολογούνται από τον 5ο και 6ο αιώνα π.Χ. «Αν μπορέσουμε να κατανοήσουμε την τεχνολογία, πάνω στην οποία βασίστηκαν αυτά τα έργα τέχνης, θα είμαστε σε θέση να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη γνώση σε μια εκπληκτικά μεγάλη ποικιλία εφαρμογών».

Οι επιστήμονες που μετέχουν στο πρωτοποριακό πρότζεκτ ευελπιστούν επίσης να ταυτοποιήσουν τις «υπογραφές» συγκεκριμένων αγγειοπλαστών με βάση τα υλικά που χρησιμοποιούσαν. Κάτι τέτοιο πιστεύουν ότι θα τους βοηθήσει να μάθουν περισσότερα για το πώς άλλαξαν και εξελίχθηκαν οι τεχνικές τους με την πάροδο των ετών, αλλά και να βάλουν μια υπογραφή σε έργα που έως σήμερα αποδίδονταν σε ανώνυμους καλλιτέχνες. Απώτερος στόχος τους όμως είναι το πρόγραμμα να ανοίξει το δρόμο για τη βελτίωση των μεθόδων συντήρησης και την κατασκευή καλύτερων κεραμικών πλακών για χρήση στην αεροδιαστημική βιομηχανία.
.onalert.gr/

ΜΕ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ

         Ρύθμιση της κατανάλωσης νερού

Από: Γιάννης Λυβιάκης

Διεθνή διάκριση πέτυχε το Πολυτεχνείο Κρήτης χάρη στην ανάπτυξη μιας πρωτοποριακής τεχνολογίας για ασύρματα δίκτυα αισθητήρων, πολύ χαμηλού κόστους, που επιτρέπει τη ρύθμιση και τον έλεγχο της κατανάλωσης νερού. 

Η  μέθοδος αυτή είναι ιδανική για το αυτόματο πότισμα φυτών σε αγροτικές καλλιέργειες ή άλλες περιβαλλοντικές εφαρμογές καθώς στα προτερήματά της είναι και η, σε μεγάλο βαθμό, εξοικονόμηση ενέργειας, που επιτυγχάνεται με την τεχνική της