Δεν
έχει οδό κι αριθμό να μου δώσει. Δεν υπάρχει σταθερό τηλέφωνο. Ζει
καταμεσής στο πέλαγος, στη νησίδα Πλάτη, στην άκρη του Αιγαίου, παρέα με
την ελληνική σημαία, τα βράχια, τη θάλασσα και τα αγριοκάτσικα. Πριν
από δώδεκα χρόνια, ήρθε εδώ μαζί με την αγαπημένη του και έστησαν σε
έναν βράχο το τσαρδί τους. Παλιός καπετάνιος, ο κυρ-Μιχάλης Λαμπρόπουλος
δεν το φοβάται το κύμα.
«Εχω ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο, έχω πάει στην Αλάσκα, οπότε τώρα τι να φοβηθώ από τη φύση γύρω μου; Ο κίνδυνος πια είναι μέσα στο πετσί μου, η μοναξιά μού αρέσει, δεν με τρομάζει. Εκείνο που με τρομάζει είναι οι άνθρωποι. Ο άνθρωπος άλλοτε είναι θηρίο και άλλοτε πρόβατο. Θηρία γκρέμισαν και το όνειρό μου εδώ στην Πλάτη…» λέει.
Ο Μιχάλης Λαμπρόπουλος είναι σήμερα εξήντα τριών χρόνων. Περνά την ημέρα του ψαρεύοντας και καλλιεργώντας τη γη της βραχονησίδας, την οποία γλίτωσε στο παραπέντε από τον χάρτη της Τουρκίας. Η συγκεκριμένη βραχονησίδα έχει το εξής παράδοξο: βρίσκεται δυτικότερα της νήσου Ψερίμου, που οι Τούρκοι ποτέ δεν αποδέχτηκαν ως ελληνική, ενώ θεωρούσαν στα… κιτάπια τους ως ελληνική τη βραχονησίδα Πλάτη! Μάλιστα, το 1996, η τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας Τανσού Τσιλέρ δήλωνε με περίσσιο θράσος: «Μέχρι τώρα, η Τουρκία δεχόταν, υποσυνείδητα έστω, ότι τα νησιά αυτά ανήκουν στην Ελλάδα. Εμείς θα το αλλάξουμε αυτό».
H κυριαρχία στις ελληνικές νησίδες ισοδυναμεί με επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα δώδεκα μίλια, κάτι που η Αγκυρα έχει χαρακτηρίσει και επισήμως «casus belli», κοινώς «αιτία πολέμου».
«Εχω ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο, έχω πάει στην Αλάσκα, οπότε τώρα τι να φοβηθώ από τη φύση γύρω μου; Ο κίνδυνος πια είναι μέσα στο πετσί μου, η μοναξιά μού αρέσει, δεν με τρομάζει. Εκείνο που με τρομάζει είναι οι άνθρωποι. Ο άνθρωπος άλλοτε είναι θηρίο και άλλοτε πρόβατο. Θηρία γκρέμισαν και το όνειρό μου εδώ στην Πλάτη…» λέει.
Ο Μιχάλης Λαμπρόπουλος είναι σήμερα εξήντα τριών χρόνων. Περνά την ημέρα του ψαρεύοντας και καλλιεργώντας τη γη της βραχονησίδας, την οποία γλίτωσε στο παραπέντε από τον χάρτη της Τουρκίας. Η συγκεκριμένη βραχονησίδα έχει το εξής παράδοξο: βρίσκεται δυτικότερα της νήσου Ψερίμου, που οι Τούρκοι ποτέ δεν αποδέχτηκαν ως ελληνική, ενώ θεωρούσαν στα… κιτάπια τους ως ελληνική τη βραχονησίδα Πλάτη! Μάλιστα, το 1996, η τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας Τανσού Τσιλέρ δήλωνε με περίσσιο θράσος: «Μέχρι τώρα, η Τουρκία δεχόταν, υποσυνείδητα έστω, ότι τα νησιά αυτά ανήκουν στην Ελλάδα. Εμείς θα το αλλάξουμε αυτό».
H κυριαρχία στις ελληνικές νησίδες ισοδυναμεί με επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα δώδεκα μίλια, κάτι που η Αγκυρα έχει χαρακτηρίσει και επισήμως «casus belli», κοινώς «αιτία πολέμου».

