«Το Γενικό Λογιστήριο δίνει τα στοιχεία»

Στον ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΙΤΣΑ Φωτ.: ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΜΕΝΤΗΣ

«Ρουκέτες» κατά πολλών εξαπολύει με τη συνέντευξή του στην «Κ.Ε.» ο πρώην επικεφαλής της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, Μ. Κοντοπυράκης.

Μ. ΚΟΝΤΟΠΥΡΑΚΗΣ - Καταλογίζει τις ευθύνες για τα παραποιημένα στοιχεία όχι στη Στατιστική Υπηρεσία αλλά στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, δηλαδή στον ίδιο τον υπουργό Οικονομικών.
**Αποκαλύπτει ότι η περιβόητη απογραφή του 2004 είχε αποφασιστεί και θα γινόταν ούτως ή άλλως από την Ε.Ε. και θεωρεί λάθος του Γ. Αλογοσκούφη ότι έσπευσε να την παρουσιάσει ως δική του πρωτοβουλία, πιστεύοντας ότι θα κέρδιζε πόντους.
**Μιλάει με σκληρά λόγια για τον Γ. Παπακωνσταντίνου, αποκαλώντας τον «ψεύτη» και κατηγορώντας τον για αλαζονεία και ρεβανσισμό, και του καταλογίζει «ατιμία», επειδή έριξε την ευθύνη για τα στοιχεία που εστάλησαν στις Βρυξέλλες στις 21 Οκτωβρίου στη Στατιστική Υπηρεσία. Καταγγέλλει ότι η περιγραφή του ύψους του ελλείμματος ήταν προϊόν πολιτικής απόφασης. Πιστεύει δε ότι, αν στη θέση του ήταν η Λούκα Κατσέλη, θα είχε κινηθεί διαφορετικά.
**Λέει ότι τα στοιχεία για να μπούμε στην ΟΝΕ ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις και όχι από έρευνες.
**Εκφράζει πίκρα επειδή η Ν.Δ. δεν έχει βγει ακόμη να τον υπερασπιστεί.
**Ο καθηγητής, τέλος, βλέπει ως μόνη διέξοδο από τη σημερινή κατάσταση «να γυρίσουμε το βιοτικό μας επίπεδο στη δεκαετία του '70».
*Στην εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς» γράφτηκε ότι «δραπετεύσατε» στις ΗΠΑ γιατί προσπάθησαν να σας ρίξουν όλα τα βάρη.
-Οχι, δεν δραπέτευσα, σπίτι μου βρίσκομαι. Αισθάνθηκα απογοητευμένος και αηδιασμένος και έφυγα.
*Μετανιώσατε που επιστρέψατε στην Ελλάδα;
-Το δικό μου παράδειγμα θα γίνει παράδειγμα προς αποφυγήν. Θα αποτρέπει τον κάθε έλληνα επιστήμονα του εξωτερικού να βοηθήσει την πατρίδα. Με φτύσανε στην ίδια μου τη χώρα. Νιώθω σαν εξόριστος... (βουρκώνει).
*Ποιο ήταν το δικό σας λάθος;
-Οτι επέστρεψα τελικά στην Ελλάδα... Εις βάρος της ζωής μου και της τσέπης μου, παραιτήθηκα από το πανεπιστήμιο, άφησα ένα μισθό 150.000 δολαρίων για ένα μισθό 3.500 ευρώ χάνοντας και τα συντάξιμά μου χρόνια.
*Μέχρι σήμερα, οι δύο πρώην πολιτικοί σας προϊστάμενοι, Αλογοσκούφης και Παπαθανασίου, δεν σας έχουν καλύψει δημοσίως. Πώς το σχολιάζετε;
-Με πίκρα. Περίμενα ηθική τουλάχιστον κάλυψη. Αλλά όχι μόνο αυτοί οι δύο δεν με κάλυψαν, ούτε και η Ν.Δ. δεν έχει βγει ακόμη να με υπερασπιστεί.
* Η κυβέρνηση Παπανδρέου εξήγγειλε εξεταστική επιτροπή για την οικονομία. Ενδεχομένως να σας αποδοθούν ευθύνες.
-Αύριο αν συσταθεί η εξεταστική επιτροπή θα τους πω στείλτε μου ένα εισιτήριο για να έρθω. Δεν μπορούν να βρουν ούτε ένα στοιχείο. Δεν έχω εμπλοκή με το θέμα γιατί εγώ μπορώ να απολογηθώ μόνο για θέματα της αρμοδιότητάς μου, δηλαδή τον τιμάριθμο, την ανεργία, τη βιομηχανική παραγωγή κ.λπ. Το μέρος της Στατιστικής Υπηρεσίας που εμπλέκεται στα δημοσιονομικά είναι περίπου το 3% της δουλειάς της. Από τις 275 έρευνες, μόνο 4 εμπλέκονται στα δημοσιονομικά (δήμοι, ΝΠΔΔ, νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία). Η κύρια πηγή των δημοσιονομικών στοιχείων είναι εξ ορισμού το Λογιστήριο του Κράτους, το οποίο εκτός από το Ελεγκτικό Συνέδριο, δεν μπορεί κανείς άλλος να το ελέγξει.
*Ως Στατιστική Υπηρεσία παίρνατε στοιχεία για το προβλεπόμενο έλλειμμα από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Αρα, μπορώ να συμπεράνω ότι φωτογραφίζεται ως υπεύθυνο το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους;
-Ακριβώς. Το πρόβλημα δεν είναι στη Στατιστική Υπηρεσία αλλά στο Λογιστήριο του Κράτους. Το λέω ξεκάθαρα: Δεν είχα τον μηχανισμό για να ελέγξω το Λογιστήριο του Κράτους. Αν πάω στην εξεταστική επιτροπή, θα τους πω να εστιάσουν εκεί όπου έγιναν οι αλλαγές... Και το αναφέρει και η Eurostat, ότι εκεί που χρειάζεται περισσότερο έλεγχο είναι το Λογιστήριο του Κράτους. Εκεί πρέπει να δουλεύουν πιο σωστά...
*Ευθύνες όμως σας αποδίδουν και οι Βρυξέλλες με έκθεσή τους.
-Οταν λέμε εμείς οι ίδιοι ότι είμαστε αναξιόπιστοι, η έκθεση της Κομισιόν τι να κάνει;
*Τα στατιστικά στοιχεία που στέλνατε στη Eurostat την περίοδο 2004-2009 ήταν ακριβή;
-Ηταν πολύ κοντά στην πραγματικότητα.
*Τότε πώς ερμηνεύετε την κίνηση του κ. Παπακωνσταντίνου να κατηγγείλει για ψευδή στοιχεία τη Στατιστική Υπηρεσία;
-Η κίνηση του Παπακωνσταντίνου ήταν ρεβανσιστική, για δύο λόγους: Ηθελε να πάρει τη ρεβάνς για την απογραφή του 2004 και να αποδείξει ότι η Ν.Δ. δεν έκανε τη δουλειά της. Αν η Λούκα Κατσέλη είχε αναλάβει αυτό το πόστο, θα υπήρχε πιο ομαλή μετάβαση...
*Ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε μια διαφορετική οικονομική πραγματικότητα. Δεν έπρεπε να τη δημοσιοποιήσει;
-Θα μπορούσε να κινηθεί πιο ομαλά και πιο διπλωματικά... Τα πρώτα στοιχεία που θα πάρει η Ε.Ε. για το έτος 2009 θα είναι τον Απρίλιο του 2010. Ας πήγαινε λοιπόν τον προσεχή Απρίλιο και να έλεγε τότε ότι το έλλειμμα θα φθάσει στο 12,7%. Από τον Μάιο του 2008 έως τον Φεβρουάριο του 2009, λόγω της κρίσης, είχαμε τέτοια αναθεώρηση των στοιχείων που ήταν φυσιολογικό να αλλάξουν τα νούμερα. Στην Ελλάδα, η κρίση δεν ήρθε το 2008, ήρθε τέλος του 2009, άρα άνετα μπορούσαν να στηρικτούν στο γεγονός ότι τώρα ήρθε η κρίση και οι προβλέψεις θα είναι διαφορετικές και προς το χειρότερο. Ημουν αντίθετος στην ωραιοποίηση μιας κατάστασης. Ομως θα το έκανα. Μια τέτοια διπλωματική αντιμετώπιση του θέματος θα σήμαινε ότι τα spreads δεν θα εκτοξεύονταν, ότι θα γλιτώναμε τη μήνιν των αγορών και θα πληρώναμε 700 εκατ. λιγότερους τόκους.
*Η κοινή γνώμη είναι υποψιασμένη ότι διαχρονικά οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. παραποιούσαν τα στατιστικά στοιχεία. Ισχύει κάτι τέτοιο;
-Οχι, δεν το πιστεύω. Οι Βρυξέλλες ξεσπάθωσαν τώρα γιατί υπήρξε ένα κακό προηγούμενο την περίοδο 2000-2003 με στοιχεία που δώσαμε για να μπούμε στην ΟΝΕ, αλλά όλοι λίγο πολύ στην Ε.Ε. το κάνουν. Η πραγματικότητα είναι μία: Η κυβέρνηση Παπανδρέου έριξε τις ευθύνες στην Eurostat ότι δεχόταν παραποιημένα στοιχεία. Με άλλα λόγια, τους κατηγόρησε ως ενόχους και αυτοί ξεσπάθωσαν. Ηταν ένα μεγάλο λάθος.
*Εννοείτε ότι ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομίας έσκαψαν μόνοι το λάκκο της χώρας;
-Δεν υπήρξε παραποίηση στοιχείων. Ο Παπακωνσταντίνου γνωρίζει την αλήθεια. Ο ίδιος πρωτοείπε ότι είμαστε ψεύτες, ότι είμαστε απατεώνες. Δεν το είπαν οι Βρυξέλλες. Εδωσε λαβή με την αλλαγή της πρόβλεψης να χτυπήσουν κι αυτοί και οι κερδοσκόποι. Την αλαζονεία και τον ρεβανσισμό της πρώτης εβδομάδας θα το πληρώνουμε για χρόνια. Η μεγάλη φασαρία έγινε από τη στιγμή που η πρόβλεψη του 6% πήγε στο 12,7%.
*Στις 2 Οκτωβρίου εσείς είχατε υπολογίσει το έλλειμμα στο 6%. Με την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, το υπουργείο Οικονομικών φαίνεται ότι το υπολόγισε στο 14,8%, αλλά τελικά ανακοινώθηκε στις Βρυξέλλες ότι ήταν 12,7%. Τι έγινε εκείνο το επίμαχο διάστημα;
-Τα στοιχεία που έστειλε η Ελλάδα στην Ε.Ε. δεν έχουν καμία σχέση με τη Στατιστική Υπηρεσία. Στα δημοσιονομικά στοιχεία που εστάλησαν στις 2 Οκτωβρίου η πρόβλεψη του ελλείμματος ήταν 6%. Στη μοναδική συνάντηση που είχα με τον Παπακωνσταντίνου δεν νομίζω ότι άκουσε λέξη από ό,τι του είπα. Είχε ένα ρεβανσιστικό και αλαζονικό ύφος. Με αντιμετώπισε ως κομματόσκυλο και ως αφισοκολλητή. Μιάμιση ώρα κουβεντιάζαμε και μετά είδα διαρροές σε εφημερίδες ότι δεν ήμουν συνεργάσιμος. Η πρόβλεψη Παπακωνσταντίνου για το έλλειμμα ήταν στο 14,8%. Πέντε λεπτά πριν τα στείλουμε στις Βρυξέλλες μάς ειδοποίησαν να μην το πράξουμε γιατί ήθελαν να τα ξαναμελετήσουν.Τελικά, στις 21 Οκτωβρίου στέλνουν τα αναθεωρημένα στοιχεία με το έλλειμμα στο 12,7%. Ηταν προϊόν πολιτικής απόφασης.
*Μα, ο κ. Παπακωνσταντίνου στην εκπομπή «Νέοι Φάκελοι» είπε ότι δεν αφήσαμε τον Κοντοπυράκη να στείλει πρόβλεψη ελλείμματος 14,8% γιατί τα στοιχεία αυτά ήταν ψευδή.
-Η φράση του υπουργού στην εκπομπή αυτή ήταν μια μπούρδα. Είναι ό,τι πιο ανήθικο μπορεί να λεχθεί. Με αποκάλεσε ψεύτη ο ψεύτης.
*Ακολούθησε όμως και η πρώτη σφοδρότατη αντίδραση των Βρυξελλών.
-Ναι. Εκεί, ο υπουργός έκανε την πρώτη ατιμία. Επέρριψε τη διαφορά της πρόβλεψης σε λάθος της Στατιστικής Υπηρεσίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα και δήλωσε ότι θέλει να κάνει αναθεώρηση του 2008. Αυτό ήταν μια δεύτερη γκάφα γιατί σε απολογιστικά στοιχεία, καθαρά τεχνοκρατικά, οι Βρυξέλλες επ' ουδενί δεν ήθελαν πολιτική παρέμβαση.
*Αναλάβατε τα καθήκοντά σας το 2004, όταν ο τότε υπουργός Οικονομικών Γ. Αλογοσκούφης αποφάσισε την απογραφή. Ηταν δικαιολογημένη απόφασή του;
-Τα στοιχεία που δώσαμε για να μπούμε στην ΟΝΕ ήταν από εκτιμήσεις και όχι με έρευνες. Εκεί ελεγχθεί ότι έδωσαν λάθος στοιχεία. Αυτό αποδείχθηκε με την απογραφή του 2004. Η απογραφή όμως του 2004 δεν έγινε από την Ελλάδα. Η απογραφή, κι αυτό κάτι που δεν το ξέρουν όλοι, είναι ότι είχε αποφασιστεί ότι θα γινόταν έτσι κι αλλιώς από την Ε.Ε. Εγινε όμως κακός επικοινωνιακός χειρισμός. Η Ν.Δ. ήθελε να το παρουσιάσει σαν δικό της επίτευγμα, ενώ η απογραφή θα γινόταν επειδή στις Βρυξέλλες δεν είχαν καμία εμπιστοσύνη στα στοιχεία που δίναμε μέσω εκτιμήσεων.
*Γιατί ο κ. Αλογοσκούφης επέμενε στην απογραφή;
-Γιατί πίστευε ότι αυτό θα του έδινε πόντους. Αποδείχθηκε όμως λάθος πρωτοβουλία.
*Εχοντας μια πλήρη εικόνα των σημερινών οικονομικών δεδομένων, πότε πιστεύετε ότι η χώρα θα ξεπεράσει την κρίση, ακόμα και αν παρθούν τα πιο σκληρά μέτρα;
-Δεν υπάρχει καταληκτική ημερομηνία.Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το έλλειμμα, αλλά το τεράστιο χρέος γιατί είμαστε μια χώρα που δεν έχει τρόπο να το ξεπληρώσει. Από τη δεκαετία του '80 ζούμε με δανεικά λεφτά. Ο τρόπος ζωής που κάνουμε δεν δικαιολογείται από την παραγωγή πλούτου μας. Η μόνη λύση είναι να γυρίσουμε το βιοτικό μας επίπεδο στη δεκαετία του '70. Το πρώτο είναι να σταματήσει η κατρακύλα κι αυτό θα είναι το μεγάλο στοίχημα. Να σταματήσει η ανάγκη του υπερδανεισμού και να μπορούμε να καλύπτουμε τις ανάγκες των χρημάτων που παίρνουμε, να καλύπτουμε δηλαδή τους τόκους. Αυτό χρονικά θα απαιτήσει τουλάχιστον 2 χρόνια. Μετά από 5 χρόνια θα μπορούμε να μιλήσουμε για ανάκαμψη. Ανάπτυξη δεν περιμένω πριν περάσει μία ολόκληρη δεκαετία. Η προηγούμενη γενιά ζούσε με λεφτά που δεν είχαμε, η επόμενη γενιά θα γυρίσει στην πραγματικότητα.

Ποιος είναι ο πρώην επικεφαλής της Στατιστικής Υπηρεσίας

Η προσωπική ιστορία του Μανώλη Κοντοπυράκη είναι σχεδόν παρόμοια με εκείνη χιλιάδων νέων που αναζήτησαν και πέτυχαν μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό.

Το 1965, σε ηλικία 18 ετών, μετακόμισε στις ΗΠΑ παίρνοντας υποτροφία για να σπουδάσει ηλεκτρολόγος-μηχανικός στο City College της Νέας Υόρκης. Μετά το διδακτορικό του στα Μαθηματικά από το Courant Institute θα ακολουθήσουν πολλές διακρίσεις, μία εκ των οποίων θα συμπεριληφθεί τρεις φορές στη λίστα με τους καλύτερους καθηγητές της Αμερικής.
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης υπήρξε μάλλον το μοιραίο πρόσωπο στην επαγγελματική σταδιοδρομία του 62χρονου ομογενούς. Ηταν εκείνος που τον έπεισε το 1990 να διακόψει την ακαδημαϊκή του καριέρα ως τακτικού καθηγητή στο Τμήμα Μαθηματικών στο φημισμένο Πολυτεχνείο Cooper Union και να επιστρέψει στην Ελλάδα με σκοπό να αναλάβει επικεφαλής της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας. Το 2004, ο πρώην πρωθυπουργός θα μεσολαβήσει στον Κώστα Καραμανλή και θα προτείνει ξανά τον συντοπίτη του από το Καστέλι Κισάμου για το ίδιο πόστο.
Εξι χρόνια αργότερα, ο Κ. Μητσοτάκης και η οικογένειά του θα είναι από τους ελάχιστους που θα του συμπαρασταθούν μέσα σε έναν ορυμαγδό κατηγοριών, ότι ο Μανώλης Κοντοπυράκης παραποίησε τα στοιχεία για την πρόβλεψη του δημοσιονομικού ελλείμματος.
Στο ψυγείο του λιτού του διαμερίσματος στο Ρίβερ Ντέιλ στο Μπρονξ είχε κρεμάσει κάποια τηλεφωνικά νούμερα με τα ονόματα «Ψηλός» και «Ντόρα». Το τηλέφωνο χτυπά συνεχώς. Τα νέα από την Ελλάδα κάνουν λόγο για εξεταστική επιτροπή. Οι δημιοσιογράφοι τον βομβαρδίζουν για συνεντεύξεις. Ο πανύψηλος Κρητικός προσπαθεί να αμυνθεί, είναι «σκασμένος» και όση ώρα βρέθηκα μαζί του κάπνιζε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο.

Θ. ΤΣΙΤΣΑΣ

Το μαγαζάκι του τρόμου που νόμιζε πως είναι Ιερόν Παλάτιο...

Οταν γίνεται ένα λαθάκι αλά γκρηκ στατίστικς στον γερμανικό προϋπολογισμό της τάξεως των 50 δισ., θεωρείται «αβλεψία» και η επιθεώρηση της αναθεώρησης των αριθμών συνεχίζεται κανονικά. Ετσι συμβαίνει όταν οι αριθμοί αφορούν αέρα, δηλαδή λογιστικό χρήμα, επιδέχονται «δημιουργική λογιστική». Και ούτε γάτα ούτε ζημιά... ...όταν όμως οι αριθμοί αφορούν ανθρώπους, 1.000.000 φέρ' ειπείν ανέργους στην Ελλάδα, ή το 21,5% του εργατικού δυναμικού της Ισπανίας, το πράγμα δεν έχει να κάνει με «αβλεψίες», αλλά με τραγωδίες, προσωπικές τραγωδίες σε μαζική κλίμακα. Τόσον που να προσδιορίζουν τις τύχες ολόκληρων λαών...
«Αβλεψίες» κυκλώπων. Κυκλώπων κανίβαλων, που τρώνε σωρηδόν ζωές ανθρώπων μόνον και μόνον για να έχουν τα χαρτοφυλάκιά τους λίγον αέρα περισσότερον...

Εδώ και πολλούς μήνες έβλεπα τα τρομαγμένα μάτια του Πρωθυπουργού...
...κάθε φορά που έβγαινε στις οθόνες μας τα μάτια του τρεμόπαιζαν από τρόμο. Πάνω σε ένα πρόσωπο που γερνούσε και γερνούσε και γερνούσε
όπως του Ντόριαν Γκραίη χωρίς το πορτραίτο του· μπροστά στον καθρέφτη του ο Γιώργος,
από τις οθόνες μας εμείς, βλέπαμε
δυο μάτια που σπαρταρούσαν από τρόμο
τα μάτια του «γυμνού βασιλιά» -τη μια φορά- ή της μάγισσας που ρωτάει τον καθρέφτη της τι χρη δραν - την άλλη.
Μάτια της καρικατούρας ενός ξεπεσμένου Αμλετ που του έπεσε βαρύ το φορτίο μιας ξεθυμασμένης δυναστείας, ένας Σελευκίδης Καβαφικός,
ή τα τρομαγμένα μάτια εκείνου που βλέπει να χάσκει μπροστά του ο αγρός του Κεραμέως.
***
Οχι, ο Γιωργάκης δεν προσπάθησε να διαχειριστεί υποθέσεις που τον υπερέβαιναν, όχι. Εγινε από καιρό υποχείριο κι ανδράποδο επιλέγοντας τον μόνον τρόπο ύπαρξης που μπορούσε να σταθεί στο ύψος του
σπιθαμιαίο ενδεχομένως, αλλά ικανό να ξεγελάσει πολλούς, έστω για λίγο. Ο Παπανδρέου έλαβε ένα 46% και σε δύο μόλις χρόνια αποδομήθηκε.
Οχι διότι έτρεχε πίσω απ' τα γεγονότα,
αλλά διότι δημιουργούσε ο ίδιος τα γεγονότα που μπορούσε να διαχειρισθεί. Ή που του έλεγαν πώς να διαχειρισθεί.
Διότι με δύο μόνον τρόπους λειτούργησε και κυβέρνησε: τους εκβιασμούς και τις υπαγορεύσεις.
Εκβιασμούς προς τον λαό.
Υπαγορεύσεις από τους πάτρωνές του.
Ντόπιους και ξένους.
Οι εκβιασμοί του Παπανδρέου προς τον λαό περιείχαν ψέμματα, δολιότητα, αλαζονεία, τετελεσμένα, περιφρόνηση, συκοφαντίες κι αναλγησία.
Και οι υπαγορεύσεις που δεχόταν απ' τους Δυνατούς, περιείχαν τη δουλικότητα, την ιδιοτέλεια και τη μωρία των προθύμων.
Αγόμενος και φερόμενος απ' την εποχή της Ωλμπράιτ τότε έως την εποχή της Μέρκελ σήμερα, έγινε από ανδράποδο ανδρείκελο, ενώ το μόνο πραγματικό προϊόν που μπόρεσε να παράξει ο Παπανδρέου, ή μάλλον ο τρόμος του Παπανδρέου ήταν ο φόβος,
ο φόβος διασκορπισμένος πάνω απ' το κεφάλι της επικράτειας, ο φόβος πάνω απ' το κεφάλι των πολιτών, ώσπου να μετατραπεί ο λαός σε ένα φοβικό κοπάδι.
Η διαχείριση του φόβου που παρήγαγε ο τρόμος του, ήταν το μόνον τάλαντο του Γιώργου, ή μάλλον για την ακρίβεια, του αδελφού του Νίκου.
Ολους τους εκβιασμούς που εξαπέλυσε σαν τις πληγές του Φαραώ κατά των Ελλήνων ο γιος του Ανδρέα, τους εμπνεύστηκε και τους εισηγήθηκε ο άλλος του γιος και πάντως όλη μαζί η αγία οικογένεια των Παπανδρέου.
..............................................
Τώρα, που αυτός ο επικίνδυνος άνθρωπος πέφτει, μπορεί να γίνει ακόμα πιο επικίνδυνος -ως και κάποιο θερμό επεισόδιο κάπου θα μπορούσε ενδεχομένως να στηθεί, προκειμένου να μείνει αγκιστρωμένος στην καρέκλα του, άχθος αρούρης, ο θλιβερός αυτός τυχοδιώκτης
που κυκλοφορεί πλέον σαν απασφαλισμένη χειροβομβίδα...
Εκείνοι, οι βουλευτές του, τα στελέχη του, όσοι εξ αυτών πίστεψαν τέλος πάντων, ότι ο Παπανδρέου είναι ο καπετάνιος τους, βλέπουν τώρα μπροστά στα μάτια τους έναν πειρατή,
έναν Σαμψών της ελεεινής μορφής.
Εναν καταστροφικόν άνθρωπο και τώρα αυτοκαταστροφικόν, ό,τι χειρότερο για την κοινωνία και την πατρίδα.
Μετράει μέρες, καλό θα ήταν να μετράει ώρες...
Υ.Γ.: Η στήλη θυμάται που ορισμένοι απορούσαν με όσα έγραφε από την πρώτη στιγμή για όσα μας περίμεναν με τον Γιώργο τον Β' Παπανδρέου τον Γ'. Δεν προέβλεπε ο «ναυτίλος», απλώς έβλεπε...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 2.ΧΙ.2011 stathis@enet.gr

Το δημοψήφισμα των Ελλήνων είναι μια μοναδική ευκαιρία αντίστασης στο νέο ολοκληρωτισμό

Του ιστολογίου Golem XIV*

Γιατί προκήρυξε δημοψήφισμα ο Παπανδρέου;

Κατά τη γνώμη μου, ο πιθανότερος λόγος είναι ένας:

Θεωρώ ότι το ίδιο το γεγονός της αναγγελίας του δημοψηφίσματος είναι μια σαφής ένδειξη του πόσο βέβαιος είναι ότι χωρίς αυτό, δεν θα είναι σε θέση να εξακολουθήσει να επιβάλλει στον ελληνικό λαό τα μέτρα λιτότητας στα οποία εμμένουν το ΔΝΤ και η ΕΕ.

Ο Παπανδρέου προσπαθεί να διεκδικήσει από τους δίκαια εξοργισμένους Έλληνες το πλεονέκτημα του "δημοκράτη". Μέχρι τώρα, το ατού των εξοργισμένων ήταν το εύλογο επιχείρημα ότι η κυβέρνηση δεν είχε ζητήσει λαϊκή ετυμηγορία για όσα επεχείρησε να επιβάλει στον ελληνικό λαό. Και αυτό το επιχείρημα έγινε τελικά η αιτία θανάτου αυτής της κυβέρνησης, αφού αργά ή γρήγορα η ανυπακοή των πολιτών θα καθιστούσε αδύνατη την εφαρμογή των μέτρων λιτότητας και θα είχε ως αποτέλεσμα την πτώση της κυβέρνησης.

Όλα για όλα

Μέσα από αυτό το δημοψήφισμα παίζονται όλα για όλα. Εάν καταφέρει να εκφοβίσει στο βαθμό που του είναι απαραίτητο τη μεσαία και εργατική τάξη στην Ελλάδα, ώστε να ψηφίσει "ναι", ανεξάρτητα από το αν αυτό το "ναι" θα είναι οριακό ή όχι, και άσχετα από το ποσοστό προσέλευσης στις κάλπες, θα είναι τότε σε θέση να διεκδικήσει την λαϊκή εντολή και να παρουσιάσει τον εαυτό του και την πολιτική του ως προσωποποίηση της δημοκρατικά εκφρασμένης βούλησης του λαού. Για πρώτη φορά θα είναι σε θέση να κατηγορήσει όλους τους Έλληνες που διαμαρτύρονται ως "μη δημοκρατικούς". Θα έχει μεγαλύτερη ευχέρεια να παρατάξει την αστυνομία, ακόμη και τον στρατό εναντίον τους, στο όνομα της επιβολής, όχι των επιταγών της τρόικας (που δεν επιδέχονται υπεράσπισης), αλλά της λαϊκής ετυμηγορίας της πλειοφηφίας.

Αυτή είναι η επιδίωξή του. Φυσικά, υπάρχει πιθανότητα να χάσει. Όμως, σε πόσο χειρότερη θέση θα μπορούσε να βρεθεί απ' ό,τι αυτή τη στιγμή; Πιστεύω ότι έχει πλέον συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να επιβάλει τη βούληση της τρόικας στον ελληνικό λαό για πολύ καιρό ακόμη. Δεν μπορεί να τον δέσει χειροπόδαρα. Έτσι, αν κάνει δημοψήφισμα και χάσει, πάλι δεν θα είναι σε χειρότερη θέση απ' ό,τι πριν. Σε αδιέξοδο θα έφτανε ούτως ή άλλως, με ή χωρίς δημοψήφισμα.

Το Σχέδιο Β

Φυσικά, η τρόικα κάπως αλλιώς θα δει τα πράγματα και θα απαιτήσει ένα κάποιο "Σχέδιο Β", σε περίπτωση που η ψηφοφορία έχει έκβαση αντίθετη από την επιθυμητή.

Μήπως, λοιπόν, θα έπρεπε να μιλάμε για αυτό το "Σχέδιο Β" που σίγουρα θα φανερώσουν στην κατάλληλη στιγμή; Είναι εύκολο να το φανταστούμε. Στη θέση του, θα είχα έτοιμους προβοκάτορες που θα προέρχονται κυρίως από επίλεκτες μονάδες της αστυνομίας, η οποία θα φροντίσει να ξεσπάσει ένα κύμα βίας και αναρχίας σε σημεία που θα είναι ήδη ακροβολισμένες κάμερες των ΜΜΕ. Εκδηλώσεις σαν αυτές θα τεκμηριώσουν τις σκοτεινές προειδοποιήσεις του για το χάος που θα επικρατήσει στην Ελλάδα σε περίπτωση που ο λαός θα ψηφίσει "όχι". Και τότε το μόνο που θα χρειαστεί είναι να αναλάβουν δράση οι στρατιωτικοί, ο οποίοι θα είναι σε επιφυλακή για επέμβαση, ώστε να διασφαλιστεί η δημόσια τάξη "για το καλό της χώρας". Η είδηση που δημοσιεύθηκε στον ελληνικό και ξένο τύπο, σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση αντικατέστησε όλη την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων, δεν μπορεί παρά να είναι ένας κακός οιωνός. Μιλάμε για τον αποκεφαλισμό του αρχηγού του ΓΕΕΘΑ, του αρχηγού του ΓΕΣ, των επικεφαλής της Πολεμικής Αεροπορίας και του Πολεμικού Ναυτικού και την αντικατάστασή τους με ανθρώπους που επέλεξε ο ίδιος ο Παπανδρέου και ο στενός κύκλος έμπιστων υπουργών του.

"Σοκ και δέος"

Ανεξάρτητα από το αν θα υπάρξει ένα "Σχέδιο Β" ή όχι, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Μέσα στις επόμενες εβδομάδες θα γίνετε μάρτυρες ενός πολέμου προπαγάνδας απίστευτης έντασης και έκτασης. Ο μόνος τρόπος να υπερισχύσει το "ναι" στο δημοψήφισμα, πράγμα που επιδιώκει και η κυβέρνηση και η τρόικα είναι να εκφοβιστεί ο ελληνικός λαός και να ψηφίσει "ναι". Πρέπει να βομβαρδιστεί με ένα ανελέητο μπαράζ απειλών για αναρχία και κοινωνική κατάρρευση, για την μετατροπή του λαού αυτού σε παρία, και την απειλή ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεφύγει από αυτή την κατάντια. Θα φροντίσουν ώστε ο ελληνικός λαός να βλέπει το μήνυμα αυτό, όπου κι αν στρέψει το βλέμμα του. Θα φροντίσουν ώστε να επαναλαμβάνεται όχι μόνο στον ελληνικό τύπο, αλλά και τον ξένο. Θα εξασφαλίσουν τη σιωπηλή "συναίνεση" όλης της υπόλοιπης Ευρώπης και της Αμερικής στην αναγκαιότητα αυτών των απειλών για ένα εφιαλτικό μέλλον.

Επομένως, θα πρέπει να προετοιμαστούμε ψυχολογικά για το γεγονός ότι μέσα στις επόμενες εβδομάδες θα δούμε μια εκστρατεία προπαγάνδας που σε μέγεθος και ένταση θα μπορεί να συγκριθεί μόνο με το "Σοκ και δέος" των ημερών της αντιτρομοκρατικής υστερίας που προηγήθηκαν της εισβολής στο Ιράκ.

Η μόνη διέξοδος

Βρισκόμαστε ήδη σε πόλεμο. Έχει ξεσπάσει ο πόλεμος που κάποιοι από εμάς περιμέναμε. Και καλούμαστε να πολεμήσουμε σ' αυτόν τον πόλεμο. Είναι η στιγμή που θα πρέπει να δώσουμε το δικό μας σαφές μήνυμα και να το κάνουμε να ακουστεί δυνατά και καθαρά. Εάν οι Έλληνες νιώσουν απομονωμένοι και αβοήθητοι, δεν επιτρέπεται να τους αφήσουμε να προτάξουν τα στήθη τους όπως οι 300 του Λεωνίδα. Θα πρέπει να υψώσουμε τις φωνές μας πάνω από την βουή της προπαγάνδας, για να μπορέσει ο ελληνικός λαός να μας ακούσει.

Εν τω μεταξύ, ο πανικός στις αγορές συνεχίζεται, καθώς όλοι αναρωτιούνται αν θα μπορούν να συγκρατηθούν οι πτωτικές τάσεις τις εβδομάδες που θα μεσολαβήσουν μέχρι το δημοψήφισμα. Οι αγορές έχουν τα μάτια τους στραμμένα στην Ιταλία και εκφράζουν φόβους ότι, αν ο Μπερλουσκόνι δεν μπορέσει να παραμείνει στην εξουσία, η Ιταλία δεν θα αργήσει να χωριστεί στα δύο. Κοιτάζουν τη Γαλλία και αναρωτιούνται πότε θα αρχίσει η κατάρρευση των γαλλικών τραπεζών για να ανάψει και εκεί άλλη μια πυρκαγιά σαν της Ελλάδας.

Αλλά οι τραπεζίτες, οι ομολογιούχοι και η οικονομική τάξη δεν έχουν ούτε το χρόνο ούτε την αλήθεια με το μέρος τους. Ήρθε ο καιρός να αντισταθούμε σύσσωμοι στη νέα μορφή ολοκληρωτισμού που απειλεί όλους μας.

----------------------

** O David Malone, εκτός από ιδιοκτήτης του ιστολογίου Golem XIV, είναι σκηνοθέτης και παραγωγός ντοκιμαντέρ, κάποια από τα οποία προβλήθηκαν αποκλειστικά στο ΒΒC και στο Channel 4. Κάποια από τα ντοκιμαντέρ του, όπως η σειρά Τesting God ("Δοκιμάζοντας τα όρια του Θεού"), προτάθηκαν για το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ της Royal Television Society της Βρετανίας. Το 2008 σκηνοθέτησε για το ΒΒC το High Anxieties - The Mathematics of Chaos ("Η μεγάλη αγωνία ή Τα μαθηματικά του χάους"), μια από τις πρώτες ταινίες γύρω από την οικονομική κρίση, στην οποία γίνονται ακριβείς προβλέψεις για όσα επακολούθησαν στα επόμενα χρόνια. To βιβλίο του The Debt Generation ("Η γενιά του χρέους") εκδόθηκε το Νοέμβριο του 2010.

 

πηγή 

Το μυστικό του δημοψηφίσματος. Δεν οφείλουμε ούτε ευρώ στην τρόϊκα.

Εδώ ακριβώς είναι όλο το μυστικό, όλο το πολιτικό παιχνίδι. Πέρα από οποιαδήποτε απεχθή χρέη προς ιδιώτες δανειστές και τον λογιστικό έλεγχο του χρέους, θέματα τα οποία κάποια στιγμή, αναγκαστικά θα τεθούν στο τραπέζι, υπάρχει κάτι πολύ σοβαρότερο στην όλη υπόθεση. Ο ελληνικός λαός δεν οφείλει στην τρόϊκα και δεν μπορεί να εξαναγκαστεί με νόμιμο τρόπο να επιστρέψει, ούτε ένα ευρώ από τα χρήματα που έχει δώσει η τρόϊκα με βάση τις....

δανειακές συμβάσεις που ακολουθούν το πρώτο μνημόνιο. Γι΄ αυτό και βλέπετε την τρόϊκα τόσο εκνευρισμένη και πιεστική, καθώς και όλον αυτόν τον πανικό με το δημοψήφισμα κ.λ.π..  Το δημοψήφισμα είναι εν γνώσει της τρόϊκας, παρά το θέατρο που παίζουν, για να αβαντάρουν τον Παπανδρέου, αλλά ταυτόχρονα και δίκοπο μαχαίρι για την ίδια.

Ειδικότερα: Ο ελληνικός λαός δεσμεύεται έγκυρα απέναντι σε τρίτους, μόνο με βάση τον καταστατικό του χάρτη, δηλαδή το Σύνταγμά του. Ο σφετερισμός της εξουσίας από όργανα του κράτους, χωρίς να τηρηθεί ο καταστατικός χάρτης, δεν δεσμεύει τον ελληνικό λαό. Αυτό το γνώριζαν ή όφειλαν να το γνωρίζουν οι δανειστές, γιατί αφενός το ελληνικό Σύνταγμα είναι έγκυρο δημόσιο έγγραφο, αφετέρου οι δανειστές, αν και γνώριζαν ότι αυτό δεν έχει τηρηθεί, εντούτοις ξεκίνησαν να δίνουν τις γνωστές δόσεις από την δανειακή σύμβαση των 110 δις ευρώ, με δική τους πρωτοβουλία. Μάλιστα δε, για να συνταχθεί αυτή η σύμβαση και το μνημόνιο πληρώθηκε από την πλευρά του ελληνικού δημοσίου και ένα υπέρογκο χρηματικό ποσόν, κάτι που σημαίνει ότι έγινε πλήρης και ενδελεχής επιστημονική μελέτη του ελληνικού δικαίου, σε όλες του τις λεπτομέρειες.

Με βάση λοιπόν το άρθρο 36 παρ. 2 του Συντάγματος «Oι συνθήκες για εμπόριο, φορολογία, οικονομική συνεργασία και συμμετοχή σε διεθνείς οργανισμούς ή ενώσεις, και όσες άλλες περιέχουν παραχωρήσεις για τις οποίες, σύμφωνα με άλλες διατάξεις του Συντάγματος, τίποτε δεν μπορεί να οριστεί χωρίς νόμο, ή οι οποίες επιβαρύνουν ατομικά τους Έλληνες, δεν ισχύουν χωρίς τυπικό νόμο που τις κυρώνει.». Επομένως η δανειακή σύμβαση με την οποία συμφωνήθηκε το δάνειο των 110 δις ευρώ, έπρεπε να έρθει στην ελληνική Βουλή για κύρωση, κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει και παρότι η τρόϊκα το γνωρίζει, εντούτοις συνεχίζει να χορηγεί τις γνωστές δόσεις, με δική της αποκλειστικά πρωτοβουλία και ευθύνη. Το ίδιο άρθρο στη συνέχεια και στην παράγραφο 3 ορίζει ότι «Mυστικά άρθρα συνθήκης δεν μπορούν ποτέ να ανατρέψουν τα φανερά» και στην παράγραφο 4 ορίζει ότι «H κύρωση διεθνών συνθηκών δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο νομοθετικής εξουσιοδότησης κατά το άρθρο 43 παράγραφοι 2 και 4». Επομένως δεν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει έστω νόμιμα κάποια εξουσιοδότηση στον υπουργό των οικονομικών ή σε οποιονδήποτε άλλο για να δεσμεύσουν τη χώρα.

Αυτή η δανειακή σύμβαση δεν ήρθε ποτέ στη Βουλή για κύρωση, για τον απλούστατο λόγο ότι τότε θα έπρεπε να εφαρμοστεί το άρθρο 28 παρ. 2 του Συντάγματος που λέει ότι: «Για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον και να προαχθεί η συνεργασία με άλλα κράτη, μπορεί να αναγνωρισθούν, με συνθήκη ή συμφωνία, σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Για την ψήφιση νόμου που κυρώνει αυτή τη συνθήκη ή συμφωνία απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών». Επειδή λοιπόν για την κύρωση απαιτούνται 180 βουλευτές και με δεδομένη την άρνηση της Νέας Δημοκρατίας (ευτυχώς) να ψηφίσει αυτή τη δανειακή σύμβαση, η σύμβαση αυτή δεν ήρθε ποτέ στη Βουλή για κύρωση και επομένως αντισυνταγματικά και χωρίς να δεσμεύει τον ελληνικό λαό τέθηκε σε ισχύ, σε απόλυτη γνώση της παρανομίας αυτής από την πλευρά της τρόϊκας. Γιατί απαιτούνταν 180 βουλευτές; Απλούστατα. Από τη στιγμή που ορίζεται, εκτός των άλλων, ότι αφαιρούνται οι σχετικές με την σύμβαση αρμοδιότητες από τα ελληνικά δικαστήρια και πηγαίνουν στα ευρωπαϊκά και από τη στιγμή που την συγκεκριμένη σύμβαση δεν θα την διέπει το ελληνικό δίκαιο, αλλά το αγγλικό, τότε απαιτούνται 180 βουλευτές.

Έτσι, μέχρι σήμερα η τρόϊκα έχει δώσει χρήματα, με μια δανειακή σύμβαση η οποία όμως δεν δεσμεύει τον ελληνικό λαό και επομένως μια άλλη κυβέρνηση αύριο μπορεί να αρνηθεί να επιστρέψει αυτά τα χρήματα, πολύ δε περισσότερο που η τρόϊκα ήταν σε γνώση αυτής της παρανομίας και παρόλα αυτά, για τους δικούς της λόγους, προχωρούσε με δική της πρωτοβουλία.

Σήμερα λοιπόν, μας καλούν, σε συμπαιγνία τρόϊκα και κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, να αποφασίσουμε σε ένα δημοψήφισμα με το εμφανές ερώτημα «ναι ή όχι στη νέα δανειακή σύμβαση» και με το εκβιαστικό δίλημμα «μέσα ή έξω από το ευρώ». Όμως αποκρύπτουν την αλήθεια. Αποκρύπτουν ότι με αυτό το δημοψήφισμα θέλουν να καλύψουν την πρώτη παρανομία, ώστε να μην χάσει τα χρήματα που έχει δώσει η τρόϊκα.

Αφού λοιπόν θέλουν δημοψήφισμα, θα πάμε με το σωστό δίλημμα: Θα επιστρέψουμε όσα χρήματα έχει δώσει παράνομα μέχρι σήμερα η τρόϊκα, χωρίς να έχει τηρηθεί το Σύνταγμα και χωρίς να ερωτηθούμε από την αρχή ή δεν επιστρέφουμε τίποτα;

Άραγε, αυτό το δίλημμα το έχουν σκεφτεί οι «κουτόφραγκοι» ή ενεργούν και πάλι κουτοπόνηρα, όπως με την πρώτη δανειακή σύμβαση, προκειμένου να βάλουν χέρι στην ελληνική περιουσία;

Η πλεονεξία δεν βγαίνει πάντα σε καλό.

ΠΗΓΗ

Η ευρωπαϊκή συμφωνία του «κουρέματος»: μια ακόμα μεγαλειώδης τρύπα στο νερό

• Του Γιάννη Βαρουφάκη

Καθώς ο βόμβος της συζήτησης σχετικά με το τι ακριβώς σημαίνει η νέα «συμφωνία» της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αντιμετώπιση της κρίσης αντηχεί ακόμα στ’ αυτιά μας,
έπειτα από μια μακρά νύχτα κατά την οποία παρακολουθούσαμε γεμάτοι ανησυχία τις διαπραγματεύσεις των ηγετών μας, είναι εξαιρετικά εύκολο να χάσουμε από τα μάτια μας τη μοναδική αλήθεια για τη νέα αυτή εξέλιξη στο σήριαλ της κρίσης του ευρώ: δεν υπήρξε καμιά συμφωνία.
Η Ευρώπη είχε δεσμευτεί να δώσει μια μακρόπνοη λύση σε τρία αλληλοσυνδεόμενα προβλήματα: τον τραπεζικό της κλάδο που καταρρέει, το πρόβλημα του ιταλικού και του ισπανικού δημόσιου χρέους (με τις εν δυνάμει καταστροφικές επιπτώσεις του στη βαθμολογία της Γαλλίας με ΑΑΑ), καθώς και τη ρημαγμένη