Δεσμευμένοι ελευθεριάζοντες

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, λίγο μετά το Κραχ του 1929 που άλλαξε βίαια τον κόσμο, ξεκίνησε μια τιτάνια διαμάχη μεταξύ φιλελεύθερων οικονομολόγων για το τι είχε συμβεί και τι έπρεπε να γίνει για να καταπολεμηθεί η Κρίση. Σήμερα, το δικό μας 1929 (το Κραχ του 2008-12), έχει ξαναφέρει στο προσκήνιο την ίδια περίπου συζήτηση διεθνώς. Άλλη μια φορά απόψεις του φιλελεύθερου Keynes συγκρούονται αλύπητα με τις αντίθετες απόψεις του φιλελεύθερου Hayek. Από την μία έχουμε φιλελεύθερους που θεωρούν, όπως ο Hayek, ότι η λύση βρίσκεται στο να αφεθεί η αγορά να λειτουργήσει όπως μόνο εκείνη μπορεί (με μειώσεις τιμών και μισθών που θα φέρουν την ανάκαμψη των ποσοτήτων και της απασχόλησης) και από την άλλη έχουμε φιλελεύθερους που θεωρούν, όπως ο Keynes, ότι χωρίς συντονισμένη από το κράτος επενδυτική πολιτική οι αγορές θα παραπαίουν με τεράστιο κόστος για όλους.
Ο λόγος που έκρινα σκόπιμο να γράψω τα παρακάτω είναι ότι στο Μνημονιστάν που ζούμε, ή λατινιστί Bailoutistan (*), η συζήτηση αυτή παίρνει μια πολύ περίεργη μορφή (αν θέλετε μια αγγλική έκδοση του παρόντος, πατήστε εδώ). Μια μορφή που αντανακλά βασικές κακοήθειες της ελληνικής πραγματικότητας.  
Σήμερα θα επικεντρωθώ στους έλληνες οπαδούς μίας εκ των δύο αυτών σχολών: σε εκείνους που εμπνέονται από τον φιλελεύθερο Hayek (μεταξύ άλλων, όπως π.χ. ο von Mises). Και θα θέσω ερωτήματα σχετικά με την συνέπεια των λόγων τους με την σκέψη και στάση του Hayek.
Πριν φτάσουμε όμως εκεί, ας θυμηθούμε την τιτάνια διαμάχη των δύο ανδρών που ξεκίνησαν αυτή την συζήτηση στις σκοτεινές μέρες του Μεσοπόλεμου.

Hayek εναντίον Keynes

Το κόμμα της κλεπτοκρατίας και το κόμμα του Μνημονίου...

• Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Η άνιση κατανομή των βαρών ακύρωσε το ηθικό υπόβαθρο της προσπάθειας εξόδου από την κρίση, παρόξυνε τη λαϊκή δυσαρέσκεια και καθιστά πιθανότερη την κοινωνική έκρηξη.

Στην Ελλάδα κατέρρευσε ένα μοντέλο πλασματικής ανάπτυξης. Στοιχεία αυτού του μοντέλου δεν ήταν μόνο ο αναμφισβήτητος λαϊκισμός και οι υπαρκτές συντεχνιακές...
αγκυλώσεις, όπως ιδιοτελώς επιχειρεί να μας πείσει το κόμμα του Μνημονίου. Είναι και το άτυπο καθεστώς κλεπτοκρατίας που τροφοδότησε τον παρασιτισμό και επίσης παρεμπόδισε τις παραγωγικές δραστηριότητες. Κλεπτοκρατία δεν είναι μόνο η διαφθορά των δημοσίων υπαλλήλων. Είναι κυρίως το πολυπλόκαμο σύστημα της διαπλοκής, από την οποία επωφελούνται τα «μεγάλα ψάρια». Η λεηλασία του δημόσιου χρήματος είναι συστημικό φαινόμενο όχι μόνο στη βάση, αλλά και στην κορυφή της πυραμίδας.

Η χρήση των γνωστών πολιτικών εργαλείων δεν επαρκεί. Είχαμε και έχουμε ζωτική ανάγκη από ένα συνεκτικό εθνικό σχέδιο δημοσιονομικής εξυγίανσης και ανασυγκρότησης της οικονομίας. Είχαμε και έχουμε ζωτική ανάγκη από νέα πολιτικά εργαλεία, νέες, αποτελεσματικές πρακτικές. Έξυπνοι, ρεαλιστικοί και αποτελεσματικοί τρόποι έχουν κατά καιρούς προταθεί, αλλά παραμένουν στα συρτάρια. Το έλλειμμα είναι στην πολιτική βούληση. Αυτό ισχύει όχι μόνο για τις κυβερνήσεις πριν από την εκδήλωση της κρίσης, αλλά και για τις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου.

Μια πολιτική στοχευμένων, δραστικών παρεμβάσεων και στο επίπεδο των εσόδων και στο επίπεδο των δαπανών θα μπορούσε να εξοικονομήσει τεράστιους πόρους, λόγω της γιγαντιαίας λεηλασίας και σπατάλης του δημόσιου χρήματος. Επίσης, μια πολιτική αξιοποίησης των πολλών λιμναζουσών αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας θα έθετε την οικονομία σε τροχιά πραγματικής ανάπτυξης, σπάζοντας το φαύλο κύκλο της ύφεσης, στον οποίο την έχει εγκλωβίσει το Μνημόνιο.

Η κρίση διευκολύνει την εφαρμογή τέτοιων πολιτικών. Λειτουργεί σαν καταλύτης, αλλάζοντας συμπεριφορές και νοοτροπίες στο επίπεδο της κοινωνίας. Καθιστά εφικτό ό,τι μέχρι πρότινος ήταν σχεδόν ανέφικτο. Υπό την προϋπόθεση ότι τα αναπόφευκτα βάρη θα κατανέμονταν δίκαια στα κοινωνικά στρώματα.

Ούτε η κυβέρνηση Παπανδρέου πριν ούτε η κυβέρνηση Παπαδήμου τώρα ακολούθησαν αυτό το δρόμο. Με τις ευλογίες της τρόικας, λαμβάνουν οριζόντια μέτρα, που πλήττουν κυρίως τα μικρομεσαία εισοδήματα. Ελάχιστα έχουν βάλει χέρι στους μεγάλους κλεπτοκράτες και ουσιαστικά δεν έχουν κάνει τίποτα στο αναπτυξιακό επίπεδο. Η άνιση κατανομή των βαρών, όμως, ακύρωσε το ηθικό υπόβαθρο της προσπάθειας εξόδου από την κρίση, παρόξυνε τη λαϊκή δυσαρέσκεια και καθιστά πιθανότερη την κοινωνική έκρηξη. Επιπλέον, η συρρίκνωση της ενεργού ζήτησης των λαϊκών στρωμάτων βύθισε την οικονομία στο φαύλο κύκλο της ύφεσης, με αποτέλεσμα να ανατροφοδοτήσει τη δημοσιονομική κρίση.

Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν διαπραγματεύτηκε το πρώτο Μνημόνιο, παρότι την άνοιξη του 2010 η Ελλάδα ήταν μείζονος σημασίας συστημικός κίνδυνος για την Ευρωζώνη και, ως εκ τούτου, μπορούσε να διαπραγματευτεί ένα βιώσιμο πρόγραμμα ανάταξης της ελληνικής οικονομίας. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε εξαρχής παραχωρήσει ατύπως στους δανειστές την αρμοδιότητα χάραξης πολιτικής και η ίδια σερβίριζε τις πολιτικές που της υπαγόρευε η τρόικα. Ακόμα και ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε την κοινή γνώμη ήταν εισαγόμενος. Οι παραλλαγές του εκβιαστικού διλήμματος «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» δεν είναι τίποτ’ άλλο από τη γνωστή τακτική του σοκ, που έχει ήδη εφαρμοστεί σε άλλες χώρες. Την ίδια ακριβώς στάση τηρεί και η κυβέρνηση Παπαδήμου.

 Σε έξαρση χαμαιλεοντισμού, πολιτικοί που εξέθρεψαν την κλεπτοκρατία, τη σπατάλη, τον παρασιτισμό και την ατιμωρησία μετατράπηκαν σε σημαιοφόρους του Μνημονίου. Οι πιο θρασείς, μάλιστα, απ’ όσους ευθύνονται για την κατάντια της Ελλάδας κουνάνε ανερυθρίαστα το δάχτυλο στην κοινωνία. Όχι ότι οι πολίτες είναι αθώοι. Το ψάρι, όμως, πάντα βρομάει απ’ το κεφάλι. Το ίδιο ισχύει και για την ντόπια ολιγαρχία του χρήματος, που πρωταγωνίστησε στο πάρτι της κλεπτοκρατίας. Η άρχουσα τάξη βολεύτηκε με το καθεστώς ξένης κηδεμονίας. Έχει κρυφτεί πίσω από τους δανειστές, με στόχο να μετακυλήσει το λογαριασμό στα μικρομεσαία στρώματα και η ίδια να διατηρήσει τον κυρίαρχο ρόλο της στη μετά την κρίση Ελλάδα. Το κόμμα του Μνημονίου συμπίπτει σε πολύ μεγάλο βαθμό με το κόμμα της κλεπτοκρατίας.

Πηγή: Περιοδικό "Επίκαιρα"

Η ταπείνωση του Φιλέλληνα!!!

Του Etienne Roland, στη γαλλική "Le Monde" -

Ο Ετιέν Ρολάν είναι καθηγητής ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Εζησε πέντε χρόνια στην Ελλάδα από το 1972 έως το 1976,

και αφιέρωσε τη διατριβή του σ' ένα νησί των Κυκλάδων, την Τήνο.

 Πρώην διευθυντής της Γαλλικής Σχολής Αθηνών.

Ομότιμος Καθηγητής της Ελληνικής Αρχαιολογίας, Paris I Panthéon-Sorbonne 
                               

Ο Ετιέν Ρολάν είναι καθηγητής ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Εζησε πέντε χρόνια στην Ελλάδα από το 1972 έως το 1976, 

Νιώθω βαθιά ταπεινωμένος, ως φιλέλληνας, όταν μια εφημερίδα τολμά να βάλει τίτλο πως η Ελλάδα είναι «μια χώρα ίσως λιγότερο "ευρωπαϊκή" απ' ό,τι φαίνεται» κι όταν το περιεχόμενο αυτού του άρθρου είναι κακή σύνοψη μιας ιστορίας την οποία οι συντάκτες δεν έχουν ζήσει. Νιώθω ταπεινωμένος, ως Γάλλος, που....συμπατριώτες μου πληγώνουν με τέτοιο τρόπο την ιστορία και τροφοδοτούν τον μύθο του ψεύτη και πονηρού (poniros στο πρωτότυπο) Έλληνα. Αν λοιπόν δεν είναι η Ελλάδα ευρωπαϊκή χώρα, ποιος αξίζει αυτόν τον τίτλο; Ο γερμανός βάρβαρος ή η ύπουλη Αλβιών, την οποία ο μεγαλύτερος ποιητής της, ο Βύρωνας, κατηγορούσε ήδη για λεηλασία της χώρας του Ομήρου; Περισσότερο ευρωπαϊκή η Αγγλία, που δεν επιθυμεί καμία ευρωπαϊκή αλληλεγγύη - και κυρίως όχι εκείνη που θα της κόστιζε χρήματα; Δεν είναι αυτή η χώρα που επανέφερε στην Ελλάδα τον στρατό και τον βασιλιά στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πυροδοτώντας έναν κατακλυσμό που η Ελλάδα έμελλε να πληρώσει πολύ ακριβά, μια χώρα που μπορεί εντούτοις να υπερηφανεύεται για την αντίσταση την πιο υποδειγματική απέναντι στον Ναζί κατακτητή. Η ιδέα της Ευρώπης δεν έχει και πολλά χρόνια ζωή, αμφιβάλλω αν μπορούμε να διανέμουμε διπλώματα ευρωπαϊκότητας. Τόσο η ιδέα όσο και το γεωγραφικό της περιεχόμενο είναι προς οικοδόμηση και όχι ένα ακέραιο δεδομένο.

Η επίδραση του ελληνικού αλφαβήτου στον εγκέφαλο

Τα φωνήεντα στο αλφάβητο όχι μόνο “δονούν” συγκεκριμένες περιοχές του ανθρώπινου εγκεφάλου αλλά “μεταφράζονται” σε ήχους και αριθμούς.


“Η επίδραση του ολυμπιακού πνεύματος στην ανθρώπινη πρόοδο” ήταν η εισήγηση του καθηγητή Γεωλογίας Σταύρου Π. Παπαμαρινόπουλου, στο πλαίσιο του διεθνούς συνεδρίου με θέμα, η οποία τάραξε τα νερά της επιστημονικής κοινότητας και μάλιστα των γλωσσολόγων.


Φαίνεται ότι την πολυδιάστατη μυστική σχέση γλώσσας, αριθμών, μουσικής αλλά και ανθρώπινης σκέψης γνώριζαν πολύ καλά οι Πυθαγόρειοι.




Φαίνεται ακόμη ότι η αφαίρεση ήχων, όπως το τελικό ν ή ς, ή ακόμη η απλούστευση της ελληνικής γλώσσας έχει αποδυναμώσει την επίδραση που ασκεί στους νευρώνες και τις συνάψεις μας.

«Δεν πειράζει να σκοτώσεις το μωρό, αφού γεννηθεί. Είναι το ίδιο με την έκτρωση» λένε ‘ειδικοί’ σε επιστημονικό περιοδικό

The Telegraph / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Το άρθρο, που δημοσιεύθηκε στο ‘Journal of Medical Ethics’, λέει ότι τα νεογέννητα μωρά δεν είναι «πραγματικά πρόσωπα» και δεν έχουν «ηθικό δικαίωμα στη ζωή». Οι ειδικοί υποστηρίζουν επίσης ότι οι γονείς πρέπει να είναι σε θέση να σκοτώσουν το μωρό τους (!!!) εάν βγει ανάπηρο, όταν γεννηθεί.

Ο συντάκτης του περιοδικού, καθηγητής Julian Savulescu, διευθυντής του Κέντρου Uehiro της Οξφόρδης για την Πρακτική Ηθική, είπε ότι οι συγγραφείς του άρθρου είχαν δεχθεί απειλές θανάτου από τη δημοσίευση του άρθρου. Είπε ότι εκείνοι που έκαναν προσβλητικά και απειλητικά μηνύματα για τη μελέτη ήταν «φανατικοί που είναι αντίθετου στις μεγάλες αξίες μιας φιλελεύθερης κοινωνίας».

Το άρθρο, με τίτλο «Η Άμβλωση Μετά τη Γέννηση: Γιατί Θα Πρέπει Να Ζήσει Το Μωρό;», γράφτηκε από δύο πρώην συνεργάτες του καθηγητή Savulescu, τον Alberto ​​Giubilini και την Francesca Minerva.

Προέβαλαν το επιχείρημα: «Η ηθική υπόσταση ενός βρέφους είναι ισοδύναμη με εκείνη ενός εμβρύου, υπό την έννοια ότι και στα δύο λείπουν αυτές οι ιδιότητες που δικαιολογούν την απόδοση του δικαιώματος στη ζωή σε ένα άτομο."

Αντί για «πραγματικά πρόσωπα», τα νεογέννητα είναι «εν δυνάμει πρόσωπα». Εξήγησαν: "Τόσο το έμβρυο όσο και το νεογέννητο μωρό σίγουρα είναι ανθρώπινα όντα και εν δυνάμει πρόσωπα, αλλά δεν αποτελούν «πρόσωπο» κατά την έννοια του «αντικειμένου ενός ηθικού δικαιώματος στη ζωή».

«‘Πρόσωπο’ για εμάς σημαίνει ένα άτομο που είναι σε θέση να έχει κάποια χαρακτηριστικά, για την ίδια του την ύπαρξη, κάποιες (τουλάχιστον) βασικές αξίες τέτοιες ώστε αν τις στερηθεί αυτό να αποτελεί μια απώλεια».

Ως εκ τούτου, ισχυρίστηκαν ότι "δεν είναι δυνατόν να βλάψεις ένα νεογνό με την πρόληψη της ανάπτυξης από τη δυνατότητα να γίνει ένα πρόσωπο στην ηθικά σχετική έννοια».

Οι συγγραφείς λοιπόν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι «αυτό που λέμε «έκτρωση μετά τη γέννηση» (δολοφονία ενός νεογέννητου) θα πρέπει να επιτρέπεται σε όλες τις περιπτώσεις όπου η άμβλωση επιτρέπεται, συμπεριλαμβανομένων των περιπτώσεων όπου το νεογέννητο δεν είναι ανάπηρο".

Ισχυρίστηκαν επίσης ότι οι γονείς πρέπει να είναι σε θέση να σκοτώσουν το μωρό εάν αποδεικνυόταν ότι είναι ανάπηρο χωρίς να το γνώριζαν πριν από τη γέννηση, για παράδειγμα, αναφέροντας ότι «μόνο το 64 τοις εκατό των περιπτώσεων συνδρόμου Down» στην Ευρώπη έχουν διαγνωσθεί με προγεννητικό έλεγχο.

Μόλις αυτά τα παιδιά γεννηθούν, δεν υπάρχει «καμία επιλογή για τους γονείς, παρά μόνο να κρατήσουν το παιδί», έγραψαν.

"Να κρατήσουν τα παιδιά αυτά μπορεί να είναι ένα αβάσταχτο βάρος για την οικογένεια και την κοινωνία στο σύνολό της, όταν το κράτος δαπανά για τη φροντίδα τους."

Ωστόσο, δεν υποστηρίζουν ότι ορισμένες δολοφονίες μωρών είναι πιο δικαιολογημένες από ό, τι άλλες - βασικό σημείο ήταν ότι, ηθικά, δεν υπήρχε διαφορά με την έκτρωση.

Προτιμούν να χρησιμοποιούν τη φράση "άμβλωση μετά την γέννηση" και όχι "παιδοκτονία" για να "τονίσουν ότι η ηθική υπόσταση του να σκοτωθεί ένα άτομο είναι συγκρίσιμη με αυτή ενός εμβρύου".

Τόσο η Minerva όσο και ο Giubilini γνωρίζουν τον καθηγητή Savulescu μέσω της Οξφόρδης. Η Μινέρβα ήταν επιστημονικός συνεργάτης στο Κέντρο Uehiro της Οξφόρδης για την Πρακτική Ηθική μέχρι τον περασμένο Ιούνιο, όταν μετακόμισε στο Κέντρο Εφαρμοσμένης Φιλοσοφίας και Ηθικής στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης.

Ο Giubilini, πρώην επισκέπτης φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, έδωσε μια ομιλία τον Ιανουάριο στην Σχολή Μάρτιν της Οξφόρδης - όπου ο καθηγητής Savulescu είναι επίσης διευθυντής – με θέμα «Ποιο είναι το πρόβλημα με την ευθανασία;»

Πήγε και αυτός στη Μελβούρνη.

Υπερασπίζοντας την απόφαση για τη δημοσίευση στο blog του British Medical Journal, ο καθηγητής Savulescu, (φώτο) δήλωσε ότι τα επιχειρήματα υπέρ της θανάτωσης νεογέννητων «σε μεγάλο βαθμό δεν είναι νέα».

Αυτό που η Minerva και ο Giubilini έκαναν ήταν να θέσουν αυτά τα επιχειρήματα "εξετάζοντάς τα από την πλευρά των συμφερόντων της μητέρας και της οικογένειας".

Ενώ αποδέχεται ότι πολλοί άνθρωποι θα διαφωνήσουν με τα επιχειρήματά τους, έγραψε: «Ο στόχος του Journal of Medical Ethics δεν είναι να παρουσιάσει την Αλήθεια ή να προωθήσει την ηθική άποψη κάποιου. Είναι να παρουσιάσει καλά αιτιολογημένη επιχειρηματολογία που βασίζεται σε ευρέως αποδεκτές προτάσεις. "

Μιλώντας στην εφημερίδα Daily Telegraph, πρόσθεσε: "Αυτή η ‘συζήτηση’ μοιάζει με κυνήγι «μαγισσών ηθικής» - μια ομάδα ανθρώπων που γνωρίζει ποιος είναι η μάγισσα και επιδιώκουν να την κάψουν (sic). Είναι μία από τις πιο επικίνδυνες ανθρώπινες τάσεις που υπάρχει (sic). Οδηγεί σε λιντσάρισμα και γενοκτονία (sic). Αντί να υποστηρίζουν και να συμμετάσχουν, οδηγούν στη σιωπή και, σε ακραίες περιπτώσεις, στον θάνατο, με βάση τη δική τους ηθική βεβαιότητα. Αυτό δεν είναι το είδος της κοινωνίας που πρέπει να ζούμε».

Είπε ότι το περιοδικό θα εξέταζε το ενδεχόμενο δημοσίευσης ενός άρθρου που θα έθετε το θέμα, ότι αν δεν υπήρχε ηθική διαφορά μεταξύ της έκτρωσης και της θανάτωσης νεογνών, τότε η έκτρωση πρέπει να είναι παράνομη.

Ο Δρ Trevor Stammers, διευθυντής της Ιατρικής Ηθικής στο Πανεπιστήμιο St Mary College, είπε: "Εάν μια μητέρα πνίξει το παιδί της με μια κουβέρτα, θα λέμε «δεν πειράζει, μπορεί να κάνει κι άλλο». Αυτό θέλουμε να συμβεί;

"Αυτό που οι νέοι συνάδελφοι εκθέτουν είναι αυτό που θα είναι η αναπόφευκτη κατάληξη ενός δρόμου που οι ‘φιλόσοφοι ηθικής’ των ΗΠΑ και της Αυστραλίας έχουν ανοίξει εδώ και χρόνια και σίγουρα δεν υπάρχει κάτι νέο."

Αναφερόμενος στον όρο «άμβλωση μετά τη γέννηση», ο Δρ Stammers πρόσθεσε: "Αυτή είναι μόνο μια λεκτική χειραγώγηση, δεν είναι η φιλοσοφία. Εγώ μπορώ να αναφερθώ στην άμβλωση ως μια ‘προγεννητική βρεφοκτονία’».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή