Σήμερα θα ασχοληθώ με το κορυφαίο πολιτικό τραγούδι, κατά τη γνώμη μου, στην ιστορία της ελληνικής μουσικής.
Ένα τραγούδι που συμπυκνώνει σε έξι τετράστιχα την ιστορία των κρίσεων του Καπιταλισμού.
Το σκληρότερο πολιτικό παραμύθι, που θυμίζει πότε Αίσωπο και πότε Όργουελ.
Σα να σε προειδοποιεί να μην ξανακάνεις τα ίδια λάθη. Να μην ξαναπέσεις στην παγίδα.
Στο παραμύθι αυτό ήρωες είναι τρεις καθημερινοί άνθρωποι, τρεις από μας, ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς.
Είχαν τη δουλίτσα τους και κατασκεύαζαν ανέμελα τα όπλα του Καπιταλισμού, χωρίς να είναι αλλά ούτε και να αισθάνονται ένοχοι γι' αυτό.
Αυτή η δουλειά τους έλαχε, αυτήν έκαναν τίμια και υπάκουα.
Η κοινή τους μοίρα κάποια στιγμή τους συνέδεσε και γίναν αχώριστοι, χωρίς να καταλαβαίνουν απαραίτητα το γιατί.
Όπως αχώριστοι έγιναν και τα αφεντικά τους, ο Μπράουν, ο Φίσερ κι ο Κραφτ, ξέροντας όμως το γιατί.

